Marika Klarman - zdjęcie

Marika Klarman

8,5 / 10

24 oddanych głosów

Aktorka musicalowa. Pierwsze kroki artystyczne stawiała na wojskowych festiwalach piosenki dziecięcej. Na co dzień gra w Operze Wrocławskiej (m.in. Skrzypek na dachu, W krainie czarodziejskiego fletu, Cyganeria, Kawaler Srebrnej Róży) i Teatrze Polskim we Wrocławiu (Xięgi Schulza). Laureatka wielu festiwali piosenki poetyckiej i aktorskiej takich tak m.in. 2 nagroda w konkursie interpretacji piosenek Agnieszki Osieckiej- „Pamiętajmy o Osieckiej", laureatka „Olsztyńskich Spotkań Zamkowych" i „Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie". Na co dzień uczy się w Młodzieżowej Akademii Musicalowej oraz Liceum Ogólnokształcącym nr 17 im Agnieszki Osieckiej w klasie teatralnej.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Błękitny Pies

Dla dzieci

Familijny widowiskowy spektakl muzyczny „Błękitny Pies” powstał na podstawie książki Beaty Majchrzak pt. „Opowieść o błękitnym psie, czyli o rzeczach trudnych dla dzieci”, nagrodzonej w III Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży.

Opowieść o Błękitnym Psie to historia czwórki dzieci, z których każde na swój sposób nie odnajduje się w społeczności poprzez swoje ułomności lub chorobę – nasi bohaterowie to niewidoma Basia, autystyczny Staś, niepełnosprawna ruchowo Zosia i ciężko chory Tomek. Błękitny Pies, którego spotykają na swojej drodze, pomaga im „odnaleźć się” i zaakceptować. Pies wprowadza dzieci w krainę baśni – na wielobarwną łąkę. Każde z nich odnajduje tam podobną do siebie postać – Srebrną Kotkę, Konika Polnego, Zardzewiałą Lokomotywę i Motyla Modraszka – dzięki której udaje mu się zrozumieć siebie, otaczający świat i odkryć to, co sprawi, że poczuje się w pełni wartościową osobą.

Spektakl w sposób przystępny dla młodego widza porusza trudne tematy, o których rzadko rozmawia się z dziećmi, jak choroba czy umieranie, a nawet najmłodsi przecież wszystko widzą i czują, tylko bardzo często tego nie rozumieją. Przesłanie Błękitnego Psa jest bardzo pozytywne i budujące - z pewnością wzruszy nas do łez, a inscenizacja zachwyci pięknem baśniowego świata, emocjonalnym ciepłem, niebanalną muzyką i widowiskowym tańcem. Pomoże również zrozumieć osoby niepełnosprawne i z innymi problemami sprawiającymi, że nie odnajdują się w naszym otoczeniu oraz zrozumieć samych siebie.

Opowieść o Błękitnym Psie może stać się przewodnikiem emocjonalnym również dla dorosłego widza. Bo my, dorośli, też uciekamy od problemów zamiast uczyć się je akceptować, rozumieć i przede wszystkim nie tracić wiary w siebie mimo niełatwych kolei losu.

Szczegóły

Sen nocy letniej

Komedia

Jedna z najzabawniejszych i najbardziej wyrafinowanych sztuk Williama Shakespeare’a poświęconych zgłębianiu natury uczuć. Komedia pomyłek osnuta na motywach antycznych, utrzymanych w klimacie baśni poetyckiej. Inscenizacją Snu nocy letniej zajęła się ceniona reżyserka filmowa, z sukcesami pracująca również w teatrze. W jej wizji akcja spektaklu rozgrywa się w elżbietańskiej Anglii. Kunszt Shakespeare’a objawia się w umiejętnym łączeniu światów, w pomieszaniu realizmu z poetyką i magią, w zabawie konwencją.

Shakespeare prowadzi precyzyjnie ze sobą połączone aż cztery wątki: Tezeusza i Hipolity, dwóch par kochanków, rzemieślników ateńskich i świata Elfów, ingerującego w losy śmiertelnych. W finale ślub połączy trzy pary kochanków, ale zanim to się stanie, dwie z nich – cytując Juliusza Kydryńskiego – „ulegną szaleństwom czerwcowej nocy, dwukrotnie zmienią swoje skłonności co do obiektu uczuć, ukażą na swym przykładzie skomplikowane koleje ludzkich uczuć i wynikających z niej postępków, otrą się niemal o granicę obłędu, utoną w szyderczych igraszkach wyobraźni”. W warstwie wizualnej przygotowanego z rozmachem przedstawienia znalazły się nawiązania do iluzjonizmu, w którym malarz kreuje światło, a światło rzeczywistość.

Szczegóły

Szewcy

Dramat

Naukowa sztuka ze „śpiewkami” w trzech aktach, najważniejszy dramat Witkacego, ukończony w 1934 roku. Autor nosił Szewców w sobie przez siedem lat, bo tyle z przerwami ich pisał; na inne swoje teksty dramatyczne potrzebował dwa-trzy tygodnie. Ze względu na problematykę polityczno-społeczną oraz wizjonerstwo i pasję demaskatorską dzieło porównuje się do Wesela Stanisława Wyspiańskiego i Nie-Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego. Znalazły się w Szewcach w syntetycznym skrócie główne wątki twórczości literackiej Witkacego: zanik indywidualności, zmierzch cywilizacji i sztuki, walka płci, tajemnica istnienia, nuda metafizyczno-egzystencjalna, a wszystko podlano groteskowym sosem. Nowatorstwo formalne i zacięcie profetyczne czynią z Szewców tekst uniwersalny – aktualny w każdym momencie historii, również dzisiaj.

Szewcy, reprezentanci mas plebejskich, zamknięci w swoim warsztacie, przygotowują rewolucję pod przewodnictwem majstra Sajetana Tempego. Odnoszą zwycięstwo, ale kolejne przewroty polityczne, które odwracają bieg wydarzeń (pucz faszystowski, kontrpucz organizacji Dziarskich Chłopców, wreszcie przewrót plebejsko-populistyczny), sprawiają, że w krzywym zwierciadle obserwujemy mechanizm pożerania własnych dzieci przez rewolucję. Bezlitosna, pesymistyczna diagnoza świata polityki i historii, podana jednak w humorystycznym, groteskowym wydaniu.

Wartość i przesłanie dramatu świetnie ujął Konstanty Puzyna: „Teraz, uwolnione z pęt Czystej Formy, buchnie to, co Witkacy ma naprawdę do powiedzenia: wściekła, ekspresjonistyczna groteska polityczno-społeczna, połączona z katastroficznym traktatem i – krzywym oczywiście – zwierciadłem obyczajów”. Witkacy uczy dystansu, każe śmiać się bohaterom, ale również widzom. Ironiczny dystans do świata czyni go łatwiejszym do przyjęcia, nawet w jego katastroficznej i absurdalnej odsłonie. Dzisiaj, w świecie konsumpcjonizmu, moralnego relatywizmu, wszechmocy mediów i rodzących się totalitaryzmów, Szewcy brzmią swojsko i znajomo.

W opracowaniu tekstu wykorzystano fragmenty powieści Stanisława Ignacego Witkiewicza Pożegnanie jesieni i Nienasycenie.

Szczegóły

Kaligula

Dramat


Spektakl dla widzów dorosłych.


To nie jest klasyczna interpretacja wybitnego dramatu Alberta Camusa. Na scenie nie pojawia się antyczna cepelia. Przedstawienie Roberta Czechowskiego to pretekst, żeby spojrzeć na świat oczami młodego, współczesnego chłopaka, nadwrażliwca, granego równocześnie przez dwóch aktorów. Cesarz Kaligula znika po śmierci siostry, a zarazem kazirodczej ukochanej Drusilli. Wraca po trzech dniach odmieniony i rozpoczyna absurdalne, pozbawione logiki rządy oparte na terrorze i okrucieństwie, co nie spotyka się z aprobatą patrycjuszy, którzy zawiązują spisek przeciw nieobliczalnemu władcy. Cesarz jest postawiony wobec fundamentalnych pytań: dlaczego ludzie cierpią, czy istnieje Bóg, jaki jest sens życia? Wszystko jest subiektywną narracją młodego chłopaka. W widowiskowej inscenizacji ważna rola przypada tancerzom – niemym odpowiednikom myśli Kaliguli.

Szczegóły

Filadelfijska opowieść

Komedia

Prapremiera polska klasycznej amerykańskiej komedii romantycznej, spopularyzowanej przez film George’a Cukora z Katharine Hepburn, Carym Grantem i Jamesem Stewartem w rolach głównych, a także oparty na sztuce musical Cole’a Portera Wyższe sfery. Przedstawienie wzbogacą wykonywane przez aktorów piosenki.

Nieopodal Filadelfii trwają przygotowania do drugiego ślubu Tracy Lord, pochodzącej z zamożnej rodziny przemysłowców. Poprzednie małżeństwo Tracy skończyło się burzliwie po dziesięciu miesiącach. Nic dziwnego, że zbliżająca się ceremonia wzbudza zainteresowanie nie tylko wśród elit, ale też u reporterów lokalnego brukowca, którzy podstępem dostają się do posiadłości Lordów. Tymczasem zjeżdżają się kolejni goście, w tym Dexter – były mąż Tracy. Po upojnym wieczorze przyszłą pannę młodą zaczynają dręczyć wątpliwości, czy dobrze robi, wychodząc za przystojnego George’a… Czy nazajutrz ślub się jednak odbędzie?

Szczegóły