Trudno sobie wyobrazić dzieje polskiej kultury bez alkoholu. Znał kto kiedy poetę trzeźwego? - retorycznie zapytał przed wiekami Kochanowski. I sam sobie odpowiedział: Nie uczyni taki nic dobrego. Nie wiemy, co pił Gall Anonim czy Wincenty Kadłubek, ale wiemy, że Mickiewicz pił duże ilości wina, Słowacki pił wódkę z eterem, Norwid właściwie wszystko. Czasami trunków nadużywał również filigranowy Fryderyk Chopin - i wtedy stawał się atrakcją wieczoru. Mając takie wzorce, kolejne pokolenia twórców zaglądały do kieliszków, trąbiły gorzałkę, moczyły gębę, goliły szampana lub wcinały monopolkę. (zaczerpnięte z "Polskiego słownika pijackiego" Juliana Tuwima). „Wieczór polski” - to muzyczna refleksja na temat dziejów pijaństwa polskiego na przestrzeni lat. W koncercie usłyszymy między innymi: „Koń, szabelka i butelka” , „Upić się warto”, „Pijackie tango”, „Przepijemy naszej babci domek cały”, „Słoneczni abstynenci”, „Grande Valse Brillante”, „W Polskę idziemy”, „Biała wódka” Podczas spektaklu Widzowie częstowani są alkoholem.