Zapraszamy na wyjątkowy wieczór w Teatrze Tańca Zawirowania z okazji Dnia Kobiet. W programie:

,,Trofea"

Za pomocą języka człowiek przekształca świat–ujarzmia naturę, nadaje stworzeniom rolę rzeczy. Tam, gdzie przyroda buduje relacje i równowagę, my wprowadzamy brutalną prostotę: drapieżnik i ofiara. Czym naprawdę jest trofeum? Czy jego zdobycie ma wartość? A może to natura stawia warunki i odbiera więcej, niż pozwala wziąć?

Choreografia i wykonanie: Julia Bentkowska, Julia Litwin

„PACKMAN" (pokaz work in progress)

Czy dorastanie jest naprawdę takie ekscytujące?
To cel, który stawia sobie wielu nastolatków: dorosnąć, żeby w końcu móc robić, co chcę. Ale dzieje się potem...?
„PACKMAN" to samotna podróż przez proces dorastania, w którym życie toczy się cyklicznie, naznaczone krótkimi chwilami zabawy, lekkości i wolności, po których następuje ciągły powrót do przetrwania w społeczeństwie: odpowiedzialności, oczekiwań, obowiązków i ciężaru.
Na scenie plecaki stają się główną fizyczną metaforą – symbolami gromadzenia, nowości, podróży i ciężaru. Każdy plecak coś niesie: pragnienia, ambicje, doświadczenia, role do odegrania. To, co początkowo wydaje się możliwością i ruchem, powoli zmienia się w ciężar. Nawet najzdrowsza rutyna, powtarzana z czasem, może stać się toksyczna i zniewalająca.
Akt gromadzenia – osiągnięć, celów, przedmiotów, tożsamości – staje się ciężarem do dźwigania. Ekscytacja związana z „nowym” szybko znika, zastąpiona czymś jeszcze nowszym, generując nieskończoną pętlę satysfakcji i niezadowolenia, zysków i strat.
Podobnie jak bohater gry, posuwamy się naprzód, konsumując, zaspokajając się, dążąc do kolejnego celu – niosąc ze sobą wszystko.
Czy istnieje sposób na wyjście z tej pętli?
A może kluczem nie jest gromadzenie kolejnych rzeczy, ale zatrzymanie się – i prawdziwe PRZYJRZENIE SIĘ mechanizmowi do samego końca?

Choreografia i wykonanie: Stefano Otoyo

„Ja – Teresa”

Solo stanowi kulminację spektaklu w choreografii Stefano Silvino pod tytułem „Fashion Beach”, w którym bohaterka, pozbawiona ochrony, staje przed widzem w pełnej samotności. To moment przełamania, w którym zdejmując maski, zostaje odsłonięta zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. W tej chwili staje się niczym perła wyrzucona przez morze, zmuszona do konfrontacji z własną tożsamością. Inspiracją do stworzenia tej sceny były wspomnienia choreografa z dzieciństwa na Sycylii oraz obraz jego matki, kobiety, która przez całe życie dbała o swój wizerunek, unikając zanurzenia w wodzie, aby nie zniszczyć starannie przemyślanego wyglądu. „Ja – Teresa” to moment zerwania z iluzjami – bohaterka odrzuca zewnętrzne osłony, by stanąć w prawdzie przed sobą i widzem. Solo porusza temat kobiecej walki o akceptację w świecie pełnym powierzchownych ocen, gdzie widzowie zostają zmuszeni do refleksji nad tym, jak daleko jesteśmy gotowi się posunąć, by spełnić ideały piękna.

Choreografia: Stefano Silvino
Wykonanie: Magdalena Agata Wójcik
Kostium: Dasha Abibok

,,As we fold"

„Jeśli to koniec, jak spędzimy ostatnie chwile razem?”

Spektakl tańca współczesnego, który opowiada o cyklu życia. Podczas gdy długowieczność staje się społecznym oczekiwaniem, a starzenie się – lękiem, to solo stara się pokazać, że wszystko przeminie. Poprzez organiczne ruchy, nastrojowe pejzaże dźwiękowe i szczerość, publiczność zostaje zaproszona do spektaklu autorefleksji – spektaklu, który kwestionuje pilność i poszukuje obecności, ponieważ nawet ta chwila przeminie.

Choreografia i koncepcja: Jens-Antonio Schyth Brøndum
Kompozycja: Dodi Betellie
Dramaturgia: Luna Stage
Wsparcie artystyczne i kreatywne: Adam Tocuyo i Nikoline Due
Zdjęcia: Lulu Safia i Märta Thisner

Centrum Teatru i Tańca jest Społeczną Instytucją Kultury współfinansowaną przez Miasto Stołeczne Warszawę.