Wiek XVII w muzyce włoskiej to czas narodzin i rozkwitu wyrafinowanego stylu koncertującego – obecnego także w muzyce sakralnej. Jednak obok nowatorskich pomysłów wciąż żywa pozostawała tradycja wyrastająca z dzieł mistrza z Palestriny. Równoprawność dwóch odmiennych stylów jest obecna w twórczości Claudia Monteverdiego, który w swej twórczości religijnej równie przekonująco wykorzystywał środki właściwe prima,jak i seconda pratica. Sześciogłosowy motet to jeden z czterech utworów Monteverdiego, które znalazły się w wydanym w 1620 roku przez Giulia Cesara Bianchiego zbiorze Libro primo de Motetti. Kompozytor, od 1613 roku pełniący funkcję kapelmistrza w Bazylice św. Marka w Wenecji, napisał go na potrzeby wielkopiątkowej liturgii. Adoramus te zachwyca powściągliwością i elegancją, skłaniając do zanurzenia się w refleksji i tajemnicy wiary.

Bogactwo i wyrafinowanie tradycji barokowej muzyki weneckiej rezonowało na całą Europę. Współtworzył je także urodzony sto lat po Monteverdim Antonio Lotti. Niemal całe swoje zawodowe życie związał on ze słynną bazyliką – jako śpiewak, organista, a w końcu maestro di cappella. Jedynie na dwa lata w 1717 roku opuścił miasto, powołany na stanowisko kapelmistrza zespołu włoskiego na dworze króla polskiego i elektora saskiego Augusta II w Dreźnie. To właśnie tam powstało Credo in F – zachwycające uroczystym charakterem, koncertującym stylem i sugestywnym opracowaniem tekstu, zwłaszcza w wyróżniającej się głębią ekspresji części Crucifixus. Niezwykła siła wyrazu tkwiąca w dysonansowych współbrzmieniach – w jakże innej odsłonie – charakteryzuje także Sinfonię al Santo Sepolcro Antonia Vivaldiego. Lapidarny, niezwykle przejmujący utwór instrumentalny o paraliturgicznym charakterze powstał na potrzeby obchodów Wielkiego Tygodnia w Ospedale della Pietà w Wenecji, z którym to ośrodkiem Vivaldi był związany przez niemal 40 lat. Z miasta nad laguną pochodził także Antonio Caldara – jeden z najpłodniejszych i najwybitniejszych twórców włoskiego późnego baroku. Ostatnie dwie dekady życia służył na dworze cesarskim Karola VI Habsburga. Tam też w 1735 roku powstała Missa dolorosa – jeden z ostatnich cykli mszalnych kompozytora, przeznaczony na ustanowione zaledwie kilka lat wcześniej Święto Matki Bożej Bolesnej. Wyszukane zabiegi retoryczne, wyrafinowane fugi oraz doskonale wykreowane współbrzmienia głosów i instrumentów kształtują niezwykle emocjonalny, niemal teatralny obraz ludzkiego cierpienia.

Marta Dziewanowska-Pachowska

PROGRAM

Claudio Monteverdi (1567–1643) – Adoramus te

Antonio Lotti (1667–1740) – Credo in F  

Credo | Crucifixus | Et resurrexit | Et unam sanctam | Et vitam venturi

Antonio Vivaldi (1678–1741) – Sinfonia al Santo Sepolcro

Antonio Caldara (1670–1736) – Missa dolorosa 

Kyrie | Gloria | Credo | Sanctus | Benedictus | Agnus Dei

🔴 Regulamin sprzedaży biletów oraz uczestnictwa w wydarzeniach artystycznych organizowanych przez Polską Operę Królewską [pdf do pobrania]

🔴 Miejsca są nienumerowane

________________________________________________________________________________________________________

W razie pytań jesteśmy do dyspozycji telefonicznie od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00 – 17:00  +48 500 309 424