W latach osiemdziesiątych turecka kinematografia specjalizowała się w realizowaniu kuriozalnych podróbek wielkich Hollywoodzkich przebojów. Turcy mieli więc swoje „Gwiezdne wojny”, swojego „Supermana” i „E. T.”. Mieli także lokalnego „Rambo”. Budżet każdego z tych filmów wynosił mniej więcej tyle, ile przy produkcji oryginałów wydawano na catering. Dziennie.
„Turecki Rambo” (w oryginale „Korkusuz”) jest być może najlepszym przykładem – upodobniony do Sylvestra Stallone’a za pomocą opaski na czole osiłek biega tu i strzela z tekturowej wyrzutni rakiet do złych ludzi, źli ludzie padają martwi w sposób tak nieprzekonujący, jakby chcieli załapać się na casting do „Ukrytej prawdy”, a w tle słychać efekty dźwiękowe przypominające gry komputerowe na Pegasusa z zepsutym głośnikiem. Wszystko w „Tureckim Rambo” jest więc kompletnie nieudolne, a im bardziej jest nieudolne, tym większa radość z seansu!