„Kraczkowska, znakomita performerka, nie reprodukuje tu scenicznych wcieleń, którymi zdobyła uznanie, ale odsłania kolejne oblicza. W swoim solo Sci-Fi Ceremonials (2018) zachwycała silną, sportową ekspresją, w Dramie (2020, chor. Paweł Sakowicz) czarowała neurotycznym wdziękiem, w Kocham balet (2025, chor. Ramona Nagabczyńska, dram. Agata Siniarska) ujmowała jako figlarna parodystyka. W Sublime kreuje złożoną sceniczną osobowość. To tylko z pozoru miotająca się w spazmach diwa. Pod spodem jest ktoś znacznie ciekawszy. Ryzykantka, gotowa zatracić się w przeżyciu, ale i przejąć kontrolę. Zdolna testować stereotypy, ale i grać na własnych zasadach”.
Hanna Raszewska-Kursa, „Teatr”

Karolina Kraczkowska jest tancerką, performerką, choreografką, związaną z warszawskim środowiskiem eksperymentujących choreografów, reżyserów i dramaturgów, m.in. Pawłem Sakowiczem („Masakra” i „Drama”), Ramoną Nagabczyńską („Silenzio!”, „Anonimowi performerzy, "Kocham balet"), Anną Smolar, Anką Herbut, Martą Malikowską i Agatą Siniarską, Renatą Piotrowską, Magdą Ptasznik. W swoich solowych pracach eksploruje możliwości transformacji ciała, zmiany własnej tożsamości, opierającej się na percepcji ciała jako metaforze, instrumencie, narzędziu, ucieleśnieniu animującego go podmiotu, komunikujące wewnętrzną myśl, uczucia i afekty. Ciało postrzegane jako produktywne i kreatywne, widziane nie jako stały niezmienny byt, ale jako seria procesów ciągłego stawania się, konstytuowania, integracji, multiplikacji, dążące do zwiększania swojej potencjalności.

W "Sublime" podejmuje grę ze stereotypami wizerunków i ról kobiet w relacjach uczuciowych.