Autor w Komentarzu do wydanej w 1966 r. Operetki pisał: „Ale... jak tu nadziać marionetkową pustotę operetkową istotnym dramatem? Monumentalny idiotyzm operetkowy idący w parze z monumentalnym patosem dziejowym – maska operetki, za którą krwawi śmiesznym bólem wykrzywione ludzkie oblicze...”

To właśnie bowiem Operetka jest tym dramatem, w którym Gombrowicz pokazuje upadek ancien régime’u – religii i władzy z bożej łaski, demokratyzację i wykluwające się z niej upiory totalitaryzmu, by wreszcie skończyć – no właśnie.

Jaka może być dzisiaj konkluzja co do dalszej przyszłości świata?

Kim będzie – jest – dzisiaj człowiek?

Cały wywód Gombrowicza ucieleśniony jest w akcji opartej o genialną opozycję merytoryczną stroju i nagości – kultury i natury, reżimu i wolności. Historia XX w. przedstawiona jest jako sui generis rewia mód, a szaleństwo stroju (kultury) obrazuje schorzenia niszczącej ludzką wolność (podmiotowość) dyktatury ideologii. Operetka kończy się apoteozą młodości wiecznie nagiej, nagości wiecznie młodej, czyli pierwiastka spontanicznej swobody, która ocalić (może) ma nasze upokorzone człowieczeństwo.

Premiera – 14 stycznia 2017, Scena Witkacego

Spektakl przeznaczony dla widzów powyżej 16. roku życia!