„Nic dwa razy” nie jest interpretacją wiersza Wisławy Szymborskiej pod tym samym tytułem. To raczej eksperyment – laboratorium powtórzeń. Zdanie „Nic dwa razy się nie zdarza” pełni tu rolę nie tyle cytatu, co mechanizmu scenicznego, który napędza ruch, dźwięk i działanie.

Żyjemy w epoce paradoksu: z jednej strony panuje obsesyjna potrzeba wyróżniania się i bycia „innym”, z drugiej wszyscy staramy się być wyjątkowi w ten sam sposób, według jednego wzorca. Spektakl dotyka tego napięcia: między pragnieniem oryginalności a przymusem powtarzania.

To także opowieść o presji „dobrego życia”: konieczności nieustannego udowadniania, że szczęście jest dostępne – i widoczne. O autopropagandzie sukcesu, która z czasem staje się ciężarem. I o języku, który nas zwodzi. „Niesamowite”, „genialne”, „najlepsze” – słowa zużywają się szybciej niż rzeczy, które miały opisywać. Efekt: rzeczywistość przegrywa z opisem. A to rodzi rozczarowanie. I cichą, trudną do uchwycenia depresję.

Wreszcie: to spektakl o próbie odzyskania czegoś prostszego. Nie wielkiej wyjątkowości, ale małej powtarzalności, która nie boli. Spokoju, który nie musi być spektakularny. Radości, która nie potrzebuje dowodu. Bo być może problemem nie jest to, że coś się powtarza. Tylko to, że nie umiemy przeżyć tego drugi raz.

Wydarzenie dofinansowane przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach projektu Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury.