„Lithopedion” to apokalipsa w slow motion: trzy artystki spotykają się na opuszczonej stacji benzynowej, a świat wokół tonie we mgle, która nigdy nie znika – czasem ustępuje na moment, by powrócić gęstsza i cięższa.

W przestrzeni zawieszonej między realnością a halucynacją spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o doświadczeniu przemocy w polu sztuki. Punktem wyjścia są autentyczne świadectwa artystek różnych dziedzin i pokoleń, które układają się w jeden wspólny krajobraz doświadczenia.

Tytułowy lithopedion odnosi się do rzadkiego zjawiska medycznego – tzw. kamiennego dziecka. Jest to martwy płód pozostający w ciele matki przez wiele lat, który ulega stopniowemu zwapnieniu, gdy organizm nie jest w stanie go usunąć. W performansie zjawisko to funkcjonuje jako metafora doświadczeń pozostających w pamięci i ciele bohaterek – traum, emocji i historii, które nie zostały przepracowane, a mimo to nadal kształtują relacje z innymi i sposób funkcjonowania w świecie.

Projekt powstał podczas rezydencji „Proste słowa” organizowanej przez BY Teatr (kurator: Roman Pawłowski).

Pokaz w Instytucie Teatralnym ma charakter pracy w procesie i kończy się otwartą rozmową z publicznością.