Od pierwszego pytania nic w tym pokoju nie jest tak proste, jak wygląda.

Zaczyna się od grzeczności: stolice, pory roku, proste dodawanie. Profesor chwali każdą odpowiedź, jakby to było coś więcej niż arytmetyka — siedem i jeden, osiem, osiem bis, osiem ter — i z każdym powtórzeniem mniej liczy się wynik, a więcej samo powtarzanie. Potem przechodzi do języków, które nie istnieją, ale opowiada o nich z takim przekonaniem, że trudno się nie zgodzić. 

Wiedza w tym pokoju nie oświeca. Hipnotyzuje.

Marysia ostrzega trzy razy. Trzy razy zostaje odprawiona do kuchni. Wie, dokąd prowadzi ta lekcja — mówiła to już wcześniej, mówi to teraz, powie to znowu.

Cel, z którym przyszła Uczennica — doktorat, najlepiej za trzy tygodnie — gdzieś w drodze się gubi. Profesor przestaje uczyć tego, czego miał uczyć. Zaczyna uczyć posłuszeństwa wobec samego siebie.

"Patrz, patrz, powtarzaj: nóż... nóż... — Boli mnie... głowa... i oczy mnie bolą..."

To nie jest lekcja o reżimach z podręcznika historii. To lekcja o tym, jak łatwo wiedza zamienia się w żądanie, gdy ktoś mówi z wystarczającą pewnością siebie — i jak chętnie ktoś, kto bardzo czegoś chce, to żądanie przyjmuje.

Kiedy lekcja się kończy, to nie Profesor decyduje, co dalej. I kiedy kurtyna ma już opadać, w drzwiach słychać dzwonek. Przyszła kolejna uczennica.

Autor: Eugène Ionesco

Tłumaczenie: Jan Błoński

Reżyseria, muzyka i scenografia: Sylwester Biraga

Obsada:
Józef Mika — Profesor
Anna Sandowicz — Uczennica
Halina Chrobak — Marysia

Plakat Marek Maciejczyk

Prawa do sztuki LEKCJA w Polsce reprezentuje ZAIKS

Premiera: 31 lipca 2026

Działalność Teatru Druga Strefa współfinansuje Miasto Stołeczne Warszawa w ramach realizacji zadania publicznego „PRZESTRZEŃ 71 – WYDARZENIA, PARTYCYPACJA, SPOŁECZNOŚĆ 2026-2028 #bliskoczłowieka"