Przemysław Kozłowski - zdjęcie

Przemysław Kozłowski

7,8 / 10

32 oddanych głosów

Wiek: 53 lat

absolwent PWST w Krakowie [1994]

od 14 stycznia 2015 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym

Spektakle z udziałem tego aktora:

W co wierzą Polacy

Komedia

Według najnowszych danych 32,4 mln Polaków zostało ochrzczonych, ale mniej niż 40% z nich praktykuje. 78% nie wierzy w istnienie elfów, ale tylko 17% jest pewne, że nie uwierzyłoby bliskiej osobie w jej kontakt ze światem nadprzyrodzonym. Największy odsetek wśród wierzących w duchy stanowią zaś ateiści.

Nasza duchowość jest wielowymiarowa i pełna paradoksów. To wybuchowa mieszanka tradycji chrześcijańskiej z wypartą słowiańszczyzną i New Age'em, wiedzy naukowej z myśleniem magicznym i kultem przodków. Czy nasze umysły są tak skonstruowane, że musimy w coś wierzyć, nawet jeśli nie za bardzo chcemy?

Szacuje się, że rynek ezoteryczny w Polsce jest wart nawet 3 miliardy złotych. Astrologia przeżywa na Zachodzie renesans. Nic w tym dziwnego. Świat jest skomplikowany, a czasy zawsze są ciężkie. Mamy być kowalami swego losu, więc obwiniamy się nawet za te życiowe porażki, na które nie mieliśmy najmniejszego wpływu. Astrologia i wróżby oferują poczucie oparcia i zakorzenienia w większej całości. Poczucie sensu, kiedy życie wydaje się ich pozbawione. A osoby wróżące często tworzą wspólnoty oferujące swoim klientom znacznie więcej niż obietnicę odczytania niepewnej przyszłości.

Sztuka powstała w oparciu o książkę Tomasza Kwaśniewskiego pt.: W co wierzą Polacy? Śledztwo w sprawie wróżek, jasnowidzów, szeptuch...

OSTRZEŻENIE

W spektaklu wykonywane będą czynności magiczne oraz piosenki.

Szczegóły

Pogłosy

Dramat psychologiczny

Bohaterem Pogłosów jest człowiek przeżywający śmierć bliskiej osoby. W efekcie traumatycznego doświadczenia świat jawi mu się jako miejsce ciągle ponawiającego się doznania utraty, braku, odchodzenia, zanikania… Umiera żona, sąsiedzi zostają wygnani, krucha więź z ojcem zamiera, pragnienie posiadania dzieci nie spełnia się. Bohater stara się uporać z faktem śmierci ukochanej, ukoić cierpienie, przezwyciężyć poczucie utraty ale także chce poznać prawdę o sobie w tym doświadczeniu. Tego ostatniego pragnienia równie mocno pożąda jak i boi się.Jednak autor Pogłosów nie poprzestaje na próbie stworzenia realistycznego wizerunku cierpiącego człowieka. Buduje opowieść o mechanizmach zachodzących w ludzkiej świadomości postawionej w sytuacji granicznej. Tworzy, tylko z pozoru paradoksalny, wielogłosowy monolog różnych jej aspektów – sprzecznych ze sobą bądź wręcz wykluczających się nawzajem. Bowiem w wielowarstwowej strukturze psychiki człowieka wszystkie treści są równie ważne, wszystkie na równi tworzą sens i formę przeżywanego stanu: myśli, uczucia, pragnienia, fantazje, wspomnienia… I dlatego ocalająca prawda może przyjąć zupełnie nieoczekiwany kształt.
„Dlaczego czepiam się polifonii, rozbicia całości, wielojęzyczności? Skąd wiara w wielogłos, czy mam na to dobre argumenty, odporne na krytykę? Mam przeświadczenie o słuszności tej drogi – choć nie znam jej celu i uzasadnienia wyboru. Czuję, że życie, człowiek i wszystko co ważne, ujawnia się raczej w wielogłosie niż monologu." [Wit Szostak, Poniewczasie, Powergraph, Warszawa 2019 str. 55]

Szczegóły

Marat/Sade

Dramat

Sztuka Męczeństwo i śmierć Jean Paul Marata przedstawione przez zespół aktorski przytułku w Charenton pod kierownictwem Pana de Sade Petera Weissa opowiada o pragnieniu wolności i mechanizmach władzy. Reżyser spektaklu, Marcin Liber, podkreśla, że to tekst, który daje realizatorom i aktorom okazję do szaleństwa. Liber uważa, że warto wracać do tego arcydzieła i czytać go przez pryzmat współczesnej wrażliwości.

W sztuce Petera Weissa dwie symboliczne postaci: męczennik Rewolucji Francuskiej Marat i uosobienie bezwzględnej pogoni za przyjemnością markiz de Sade. Czy najważniejsze są zmiany w społeczeństwie, czy wewnątrz człowieka? Poświęcenie czy rozkosz? Jedna z najgłośniejszych sztuk burzliwych lat 60.

Szczegóły

Syrena. Anatomia miłości

Dramat

"Urodzę się dopiero jako prawdziwa ja. Jako moja własna osoba. Jako ja wodna i naziemna. Ludzka i zwierzęca, kwiatowa i perłowa. Urodzę się od nowa" – mówi jedna z osób dramatu.

"W spektaklu równoległe historie postaci zbiegają się w pewne wspólne wspomnienie, tworząc zwierciadło, w którym choć niektórzy byli katami, a inni ofiarami - dostrzegają teraz podobne odbicia. Doskwiera im to samo poczucie odrzucenia, lęk i samotność. Paralelne narracje budują mikrokosmos, w którym panuje tęsknota za krainą, w której można kochać kogo się chce, w której jest się kochanym, bezinteresownie. Czy – jak Syrena, ta kraina jest jeszcze możliwa do zobaczenia?".

[Zuzanna Bojda]

Scenariusz oparty jest na wątkach opowiadania Syrena ze zbioru opowiadań Ministerstwo moralnej paniki Amandy Lee Koe. "Singapurska autorka łamie społeczne tabu, przekracza literackie normy, żeby – koniec końców – napisać o tym, co w życiu najważniejsze. O miłości(ach): tych zapomnianych, przegranych, nieakceptowanych. Niewidzialnych granicach między nami, które boimy się przekraczać. Społecznych problemach, o których nadal można mówić głośno tylko w formie literackiej zabawy".

[Wydawnictwo Tajfuny]

Szczegóły

Kartoteka

Dramat

W Kartotece przez pokój leżącego w łóżku Bohatera przechodzi, jak ulicą, tłum postaci: rodzina, znajomi, obcy, osoby z zamierzchłej przeszłości i teraźniejszości. Pustka wewnętrzna antagonisty ostro kontrastuje z naporem rzeczywistości, która domaga się od niego działania. Luźno powiązane sceny tworzą niejednolitą formę dramatu będącego wewnętrznym rozrachunkiem Bohatera – życiowym remanentem utraconych szans i niezrealizowanych ambicji. Kartoteka, przez swoją otwartą strukturę, od zawsze intryguje i prowokuje twórców by w jej ramy wpisywać kolejne pokoleniowe portrety pogubionych inteligentów.

Szczegóły

Rzeźnia numer pięć

Dramat

„Rzeźnia numer pięć, czyli Krucjata dziecięca, czyli Obowiązkowy taniec ze śmiercią” w słowach autora – Vonneguta. Spektakl o historii połączony z fikcją dosłownie z innej planety. Dołącz do głównego bohatera, w jego życiu w kosmicznej niewoli i wspomnieniach z Ziemi. Wejdź do latającego talerza i daj się porwać.

Szczegóły

Szaberplac, moja miłość

Dramat

Szaberplac to tętniące życiem miasto w mieście!
Szaberplac to bezustanna bitwa pod Grunwaldem!
Szaberplac to największa kupa dziadów na największej kupie gruzu w Europie!
W 1945 roku na wrocławskim Szaberplacu odbywała się wielka wymiana dóbr pochodzących z opuszczonych domów. Po wojennej zawierusze proceder ten nie był oceniany jednoznacznie. Z jednej strony oburzał, jako kradzież, z drugiej – traktowany był jako element walki z niemiecką okupacją i prawo do wojennego łupu.
W spektaklu Tanji Miletic, w obozie przejściowym spotyka się grupa wojennych uchodźców. Nie ma znaczenia skąd pochodzą, jakiego konfliktu są sprawcami lub ofiarami. Tu i teraz opowiadają historie, w których bohaterem jest Instynkt Szabru. Szaber przyjmuje tutaj różne oblicza – wynika z konieczności, żądzy posiadania, jest narzędziem upokorzenia i sposobem na życie.
Bośniacka reżyserka nie daje jednoznacznej odpowiedzi, „kto” i „kiedy”. Uniwersalizuje problem, gromadząc na scenie bohaterów, którzy w rzeczywistości nie mogliby się ze sobą spotkać.

Szczegóły

Silesia, Silentia

Dramat

Kilkadziesiąt lat historii Wrocławia i historii Europy z perspektywy… Płaszcza! A konkretnie czarnego gabardynowego uszytego przez żydowskiego Krawca w przededniu wybuchu II wojny światowej. Choć do dyspozycji miał tylko źle skrojone fragmenty tkaniny, doskonały rzemieślnik stworzył ubiór doskonały. Uszyty dla tej jednej, jedynej Duszy, na której każda zakładka leży idealnie. Słuchaj, nie ma się czego bać – mówi Krawiec do Płaszcza. – Możliwe, że życie nie jest doskonałe. Możliwe, że ma parę wad – ale wszechświat, który cię stworzył, wynagrodzi cię wyobraźnią. Żebyś sobie radził z drobnymi usterkami.

Płaszcz opina kolejno różne ludzkie kształty, uczestnicząc w wojennej tułaczce, Holocauście, powrocie na Ziemie Zachodnie, Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju, ważnych wydarzeniach historycznych, ale też w zwykłych spotkaniach w knajpie czy poszukiwaniach kawy na Dworcu Głównym. Wraz z Płaszczem bierzemy udział w życiu, sporach i problemach mieszkańców Wrocławia, obserwując przemiany miasta i ludzi.

Szczegóły

Pani Furia

Dramat

"Sztuka Pani Furia to historia trudnej relacji córki z ojcem. Eddie, gawędziarz z Kinszasy, przyjeżdża razem z rodziną do Belgii. Z prób zakorzenienia się nikt z rodziny nie wychodzi zwycięsko. Matka czuje się w Brukseli obco, Eddie stopniowo traci swój dar snucia opowieści, nowe miasto go nie inspiruje. Dzieci na początku czują się inne, obce w świecie, który inaczej pachnie, smakuje. Z czasem wywalczą sobie tu swoje miejsce, niekiedy uciekając się do przemocy. Poczucie obcości będzie im stale towarzyszyć. Podobnie, jak potrzeba przynależenia – do narodu, rodziny, paczki z podwórka, kolegów z pracy. Ci ostatni będą tę potrzebę wykorzystywać dla własnych celów, grać na niej, manipulować poczuciem lojalności. To rzecz o desperackiej walce przeciwieństw, Swój – Obcy. O przyciąganiu i odrzucaniu się płci, ras, kultur i stereotypów w Europie w czasach migracji, zmian ekonomicznych i kulturowych. W centrum tej opowieści znajduje się dziewczyna, kobieta zmuszona dokonywać ciągłych wyborów w tej niewyraźnej rzeczywistości. I złość, której nie wolno jej okazać".
Grażyna Plebanek

UWAGA - w spektaklu wykorzystywane jest światło stroboskopowe.
W trakcie przedstawienia używana jest broń alarmowa hukowa i pada 10 strzałów. Osoby wrażliwe prosimy o zajęcie miejsc w dalszych rzędach.

Szczegóły

Nauka chodzenia

Dramat

Nauka chodzenia w reżyserii Pawła Miśkiewicza to spektakl-wędrówka przez dramaty, prozę i poezję Tadeusza Różewicza. Reżyser zbudował spektakl z często urwanych, niedokończonych, pozornie wyrwanych z kontekstu scen. Aktorzy krążą w przestrzeni metafor, a ich przewodnikiem jest sam Różewicz. Z niezwykle barwnego widowiska wyłania się obraz Poety, który po latach twórczej aktywności zamilkł i zmienił się w „śmiesznego staruszka” bezlitośnie kpiącego z uwikłania w życiu. Spektakl zrealizowany jest w formie przypominającej pracę nad telewizyjnym reportażem.

Szczegóły

Panna Nikt

Dramat

W szkole odbywa się zebranie. Nauczyciele, uczniowie i rodzice rozmawiają o samobójstwie jednej z uczennic. Piętnastoletnia Marysia Kawczak wyskoczyła z okna, zabierając ze sobą w ostatnią drogę niewidomego braciszka. Wzajemnym oskarżeniom nie ma końca. Dlaczego to zrobiła?
Cofamy się do chwili, gdy rodzina Kawczaków przeprowadza się z maleńkiej osady do Wałbrzycha. Marysia tuż przed końcem roku idzie do nowej szkoły, w której spotyka ekscentryczną artystkę Kasię i używającą życia Ewę.
Spektakl jest adaptacją kultowej powieści Tomka Tryzny pod tym samym tytułem. Podobnie jak literacki pierwowzór prowadzi odbiorcę poprzez plątaninę zdarzeń rzeczywistych i wyobrażeń bohaterki. Niezwykle dynamiczna, odrobinę ekscentryczna scenografia-instalacja znakomicie wpisuje się w bogactwo przeżyć nastolatki, dookreślając je i komentując.
W scenariuszu wykorzystano wiersz Aleksandry Karpiuk Ja tam stoję oraz tekst Małgorzaty Lempart, licealistki z Wałbrzycha.

Szczegóły

Pidżamowcy

Komedia

Banda Ampuły terroryzuje pacjentów! Mafiozo w pidżamie pokątnie rozprowadza leki przeciwbólowe w szpitalu – za odpowiednią cenę, oczywiście.
Życie pidżamowców koncentruje się wokół dwóch równie niedostępnych źródeł upragnionych leków: „świętej” szafki w gabinecie lekarskim i nielegalnych zasobów dilera. Dni upływają na wypatrywaniu pielęgniarki z kolejną dawką leków. „Jeśli istnieje Bóg, musi być anestezjologiem.” – mówi jeden z pacjentów. Niestety, szanse na ingerencję sił wyższych są znikome. Pacjenci muszą wziąć sprawy w swoje ręce. Zapowiada się szpitalna rewolucja!
Do tej śmieszno-smutnej historii szpitalnej rebelii twórcy spektaklu włączyli fragmenty opowieści autentycznych, przywołując głosy pacjentów i lekarzy. Pomiędzy prawdą a fikcją znalazło się miejsce dla rozważań nad istotą bólu. Nie tylko fizycznego.
Realizacja jest nagrodą dla Mariusza Sieniewicza w II Konkursie Dramaturgicznym STREFY KONTAKTU organizowanym przez Wrocławski Teatr Współczesny i Miasto Wrocław
W spektaklu wykorzystano teksty Magdaleny Rigamonti Niedługo sami się będziecie leczyć! i Jakuba Sieczki To ja Wam teraz opowiem, jak to jest być młodym lekarzem w Polsce zamieszczonych na ich kontach na Facebooku.

Szczegóły