Piotr Sierecki - zdjęcie

Piotr Sierecki

8,7 / 10

284 oddanych głosów

Data urodzenia:
28-06-1973 (49 lat)

W 2007 roku ukończył Studio Aktorskie przy Teatrze Żydowskim oraz zdał egzamin eksternistyczny dla aktorów dramatu. Zadebiutował rolą Rubena w „Urielu Akoście” w reżyserii Jana Bratkowskiego. Współpracował z Teatrem Miejskim im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie gdzie zagrał „Konrada” w Dziadach. Grał również w spektaklach Teatru Telewizji: „Kamienica na Nalewkach”, „Świat kolorów”, „Dokument podróży”. Można go zobaczyć także w kilku filmach, m.in. w „Przedwiośniu”, „Na koniec świata”.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Śmierć pięknych saren

Tragikomedia

Adaptacja sceniczna Pawła Szumca jest wyborem opowieści i barwnych wspomnień z dzieciństwa i młodości Oty Pavla. Niewinne lata pełne magii i cudowności brutalnie przerwane przez okrucieństwa II wojny światowej i następujące później czasy pogardy w komunistycznej Czechosłowacji, składają się na historię czesko-żydowskiej rodziny, opowiedzianą w typowy dla Czechów sposób: śmiechem przez łzy.

Ciepła, komediowa opowieść o losach pechowego komiwojażera, sprzedającego odkurzacze i lodówki szwedzkiej firmy „Elektrolux”, zapalonego wędkarza, platonicznie zakochanego w żonie szefa, artysty w swoim fachu, romantyka, pod koniec nabiera tragicznego wymiaru. Wtedy dopiero zdajemy sobie sprawę, że nasi bohaterowie przeżyli piekło wojny, obozów koncentracyjnych, głodu i strachu. Najważniejszą sceną w spektaklu jest moment walki Ojca o mięso dla synów wysyłanych do obozu koncentracyjnego - dobre lekarstwo dla wciąż niewyleczonych z antysemityzmu.

Wybrane przez reżysera przepiękne ballady Jaromira Nohavicy, puentują poszczególne sekwencje tej romantycznej przypowieści o kondycji serca i duszy człowieka.

Szczegóły

Circus Kafka

Musical

Rośnie liczba nękanych plagą bezsenności mieszkańców miasta, którzy nocą opuszczają domy i nie wracają. Jedni mówią, że to spragnieni karnawału widzowie, którzy mają dość pracy, szefów, rodzin i poszukują alternatywnych światów. Inni – że to konsumenci, zwabieni na nocne bazary, gdzie swój asortyment – naczynia, kurtyny, aktorów – wyprzedają bankrutujące restauracje, teatry i kina. Jeszcze inni twierdzą, że lunatyków przyciąga hipnotyzer, pracujący w cyrku snów, prowadzonym przez rodzinę Kafków. O ich mrożących krew w żyłach spektaklach krążą legendy. Trupa Circus Kafka to gabinet osobliwości i osobowości, wśród których jest Gregor Samsa – człowiek insekt, siłacz Zishe Breitbart – pierwowzór postaci Supermana, mistrz ucieczek Harry Houdini, Golem, a przede wszystkim gwiazda żydowsko-czesko-niemiecko-polskiego variété: Franz Kafka. Franz jest przywiązany do trupy-rodziny, z której czerpie inspiracje do pisania, ale równocześnie próbuje się od niej uwolnić i rozpocząć normalne życie. Gdy podczas spektaklu zakochuje się w siedzącej na widowni nauczycielce Dorze, postanawia porzucić rodzinę i osiąść we współczesnej Warszawie. Czy Kafka poradzi sobie z prozą życia? Jak na jego twórczość wpłynie terapia, na którą wysyła go Dora? Czy Kafka wreszcie odnajdzie miłość i przetnie pępowinę łączącą go z demoniczną familią? Czy uda mu się wyzwolić od prześladujących go demonów – postaci z książek, rodziny, zwierząt a przede wszystkim – ojca i równocześnie dyrektora Circus Kafka? Co zrobi Franz, kiedy wygłodniała show i widzów trupa porwie ukochaną Dorę i zmieni ją w monstrum, należące do imaginarium doktora K.?

Circus Kafka to oparty na motywach książki Remigiusza Grzeli „Bagaże Franza K. Podróż której nigdy nie było” cyrkopunkowy musical o bezsenności i niebezpieczeństwach płynących z czytania. Franz Kafka i jego przyjaciel – aktor Icchak Levi – są w spektaklu nie tylko przewodnikami po stanach izolacji, klaustrofobii i wyobcowania ale także medium przenoszącym widza do Niewarszawy – miasta kabaretów, teatrzyków i cyrków, którego nie ma. W spirytystycznym variete pojawią się postaci literackie, aktorki i aktorzy objazdowych, odrzucanych przez elity teatrzyków, którymi zachwycał się autor „Procesu”. Jarmarczne, pełne surrealnej wyobraźni, czarnego humoru i elementów cyrkowych przedstawienia zainspirowały powieści Kafki. Wraz ze spektaklami warszawskiej trupy teatralnej, jakie pisarz zobaczył w praskim Cafe Savoy, jego życie wzbogaciła barwna menażeria postaci – obok Leviego, pochodząca z Częstochowy Madame Czyżyk, parodystka panów Flora Klug czy „niejaki Pipes”. Zaś sam Levi, któremu Isaac Bashevis Singer poświęcił opowiadanie „Przyjaciel Kafki”, stał się dla Franza K. przewodnikiem po świecie judaizmu i kultury żydowskiej. W „Circus Kafka” pojawią się również Michał Waszyński, Caligari, Houdini, a nawet Sophia Loren.

Circus Kafka to opowieść o miłości do teatru i hołd dla aktorek i aktorów teatrzyków objazdowych. Cyrkowy musical o głodzie występów, karnawału i magii, której potrzebuje pełen lęku świat.

Szczegóły

Madagaskar

Dramat

Horror metafizyczny inspirowany losami wybitnych Polaków żydowskiego pochodzenia

Madagaskar – egzotyczna wyspa u wybrzeży Afryki. Niespełniony sen Polaków o kolonialnym imperium. Francja była niegdyś gotowa odstąpić Polsce swoją kolonię, pod warunkiem, że Polska wyśle tam wszystkich Żydów z Europy. Oferta na tyle kusząca, że nawet rozpoczęto przygotowania… Jednak był już rok 1936, marzenia o koloniach szybko się rozwiały i – pomimo chwytliwego hasła: „Żydzi na Madagaskar” – plan nigdy nie doszedł do skutku.

Madagaskar to w spektaklu wyimaginowane zaświaty – dla tych, z którymi nie wiemy, co począć. To przestrzeń zsyłki dla dusz o niewiadomym pochodzeniu, zawiłej przeszłości czy podejrzanych rysach. Nie ma dla nich miejsca w piekle, w nicości, w niebie. Zamknięci w tropikalnej poczekalni, zesłani na wyspę, wciąż czekają. Spotkamy tam Stanisława Lema, Helenę Rubinstein, Juliana Tuwima, Helenę Deutsch, Samuela Goldwyna, Ludwika Zamenhofa. I wielu innych… Czuwa nad nimi żydowska pramatka, Ewa z początku, z czasu, gdy jeszcze nie istniała wieża Babel. Nasi rozbitkowie w absurdalny, niekiedy groteskowy sposób walczą o przetrwanie, próbując uciec z wyspy. Ale czy z Madagaskaru można uciec? Czy pozwolisz im uciec? A może to ty ich tam…?

Produkcję spektaklu dofinansowano ze środków z budżetu Muzeum Historii Polski w ramach Programu Patriotyzm Jutra 2021 oraz ze środków z budżetu Miasta Białegostoku.

Szczegóły

Jentl

Muzyczny

Współczesne odczytanie tekstu Singera rozsławionego przez film w reżyserii Barbry Streisand. Jej hollywoodzką interpretację uznaje się za kanoniczną, ale przez samego Singera uznana została za niezgodną z sensem i ideą za­wartą w jego opowiadaniu „Jentl, chłopak z jesziwy”.

Historia dziewczyny Jentl, która stała się uczniem jesziwy o imie­niu Anszel to przejmujący opis walki o wolność. Wolności rozumianej jako prawo do podejmowania decyzji zgodnych z własnym sumieniem i wizją własnej osoby w otaczają­cym nas świecie. „Chciałam być wolna, mam czego chcę” – śpiewa Jentl w spektaklu Roberta Talarczyka. Ta deklaracja brzmi gorzko, ale ma w sobie siłę i determinację osoby, któ­ra nie tylko chce zmienić siebie, ale również świat, zapisany w tradycji i przyzwyczajeniach innych.

Ten świat, doskonale znany z kanonicznych dzieł scenicz­nych i filmowych, jak „Skrzypek na dachu”, „Sztukmistrz z Lu­blina” czy „Dybuk” zostaje przez Jentl-Anszela postawiony przed pręgierzem walki o wolność jednostki, a szczególnie walki o samostanowienie kobiet.

Spektakl muzyczny z oryginalnymi kompozycjami stworzony­mi przez Hadriana Filipa Tabęckiego z muzyką graną na żywo.

Spektakl dla Widzów od lat 16.

Szczegóły

Berek

Dramat

Podczas insurekcji kościuszkowskiej w 1794, Berek Joselewicz zorganizował zwartą formację zbrojną tworzoną przez Żydów. Joselewicz stał się symbolem zaangażowania Żydów w niepodległość Polski.

Maję Kleczewską i Łukasza Chotkowskiego interesuje bohaterska postawa Berka Joselewicza, oraz innych polsko-żydowskich bohaterów walczących w Legionach Polskich, Kampanii Wrześniowej, w Powstaniu Warszawskim za swój kraj. Twórcy korzystając z materiałów dokumentalnych tworzą panoramę zbrojnej walki Żydów o wolność Polski na przestrzeni wieków.

Do galeryjnej przestrzeni „Berka” zaprojektowanej przez Zbigniewa Liberę można dołączyć w dowolnym momencie i w dowolnej chwili ją opuścić. Spektakl otwarty jest dla publiczności przez kilka godzin i tak jak w galerii sztuki, widzowie sami decydują, ile trwa spektakl i które fragmenty historii chcą zobaczyć. Podział na scenę i widownię nie istnieje. Widz w sposób indywidualny, poddaje się wpływom aktorów, nowych mediów, muzyki współczesnej. Widzowie i aktorzy, tworzą nowe ciało społeczne, nowy synkretyzm, nowy świat.


UWAGA: Brak miejsc siedzących, zapewniamy pojedyncze krzesła dla osób wymagających miejsca siedzącego.

Szczegóły

Rejwach

Dramat

Są książki, które po przeczytaniu nie pozwalają zasnąć. Zmuszają do refleksji, dotykają niezagojonych ran, szarpią struny obnażonych nerwów.

Taką książką jest dla reżysera Andrzeja Krakowskiego książka Mikołaja Grynberga „Rejwach” nominowana do tegorocznej Nagrody Nike. Podczas gdy Grynberg bohaterami czyni głównie różnych generacji Żydów, żyjących w Polsce, dla Krakowskiego sam autor staje się podmiotem opowieści. To przez pisarza, zmagającego się z materią otaczającego świata i niezgadzającego się na zastaną rzeczywistość, zdają się przemawiać ludzie, pojawiający się na scenie. W umownej kawiarni, na umownym dworcu, z zakamarków peronów i ulic wyłaniają się rozmówcy, którzy są już zmęczeni samotnym noszeniem własnych sekretów.

Spektakl „Rejwach” jest o lęku, o bólu, nietolerancji, ksenofobii, antysemityzmie. Jest pełen pytań o odpowiedzialność za krzywdę drugiego człowieka, o szeroko pojętą moralność, o imponderabilia. Czy istnieją racje, które legitymizują przemoc? Czy są takie kategorie, które upoważniają do użycia siły, stosowania prawa pięści, terroru?

Bohaterowie „Rejwachu” dzielą się swoimi przeżyciami, nie dając prostych odpowiedzi. Mówią, by móc dalej żyć lub spokojnie odejść. Ich doświadczenia będą żyły w kolejnych pokoleniach.

Szczegóły

Proszę bardzo

Dramat

Spektakl jest próbą zainstalowania w przestrzeni galerii Zachęta powieści autobiograficznej Andy Rottenberg, wieloletniej szefowej tej placówki. Miejsce wydarzenia nie jest bez znaczenia. Wystawy, które miały miejsce za jej dyrekcji po raz pierwszy zwróciły uwagę mediów komercyjnych i wyciągnęły sztukę współczesną z galerii na ulice, do studiów telewizyjnych, do sejmu, przy okazji pokazując, że do rozmowy o sztuce współczesnej polskie społeczeństwo lat dziewięćdziesiątych nie było absolutnie gotowe.

Na pierwszy plan debaty wyciągnięto pochodzenie, nazwisko, postać Andy Rottenberg. Powieść autobiograficzna „Proszę bardzo” to szczera do bólu odpowiedź na domysły, plotki, konfabulacje i ataki pod adresem Andy jako „kontrowersyjnej, skandalizującej kuratorki i dyrektorki”.

„Proszę bardzo” jest badaniem przeszłości, odkrywaniem tragicznych losów nieznanych przodków, członków rodziny ojca, zamordowanych przez nazistów w Bełżcu i syberyjskiej rodziny matki, której losy są równie bolesne i skomplikowane. Książka jest próbą włączenia całej bolesnej genealogii w obręb swojej tożsamości, bez wybielania, czy wypierania się złożonej, niedającej się ujednoznacznić materii.

Wydarzenie teatralne na podstawie tej autobiografii jest montażem motywów dotyczących właśnie tej złożoności oraz intymnych auto-rozpoznań, jest wędrówką po drzewach genealogicznych, odkrywaniem gałęzi i próbą refleksji nad autobiografią - jako tworzywem naszego tu i teraz.

Spektakl Teatru Żydowskiego im. Estery Rachel i Idy Kamińskich Centrum Kultury Jidysz powstał we współpracy z Zachętą — Narodową Galerią Sztuki.

Uwaga! Spektakl grany jest w chłodnym, klimatyzowanym pomieszczeniu. Prosimy o zabranie okryć wierzchnich.

Szczegóły

Chumesz lider

Muzyczny

Kontynuujemy podróż z Teatrem Żydowskim w bogaty świat tradycji jidysz.

Tym razem przewodnikiem będzie Icyk Manger i jego zbiór pogodnych, żartobliwych i pouczających wierszy Chumesz lider („Pięć ksiąg Tory”). Tom ten przyniósł autorowi prawdziwą sławę. Przedstawił w nich biblijnych bohaterów jako współczesnych mu Żydów z małego miasteczka, jakich wiele było w dwudziestoleciu międzywojennym.

Bogata wyobraźnia Icyka Mangera uczyniła Biblię częścią wspólnego polsko-żydowskiego krajobrazu kulturowego. Co ważne, krajobrazu, który za sprawą formy artystycznej stworzonej przez autora, jest dostępny wszystkim – niezależnie od pochodzenia, wieku czy wykształcenia. W ten sposób świat kultury jidysz odnosi się do prawd uniwersalnych dotyczących po prostu człowieka. Dodatkowym atutem spektaklu będzie wspaniała muzyka skomponowana przez Dova Seltzera, jednego z najwybitniejszych współczesnych kompozytorów i dyrygentów na świecie. Świetnie uzupełnia metaforyczne przesłania tekstów Icyka Mangera.

Muzyczna komedia najlepszej tradycji teatru żydowskiego, inspirowana postmodernistyczną historią żydowskiego folku dla całej rodziny.

Już dziś zapraszamy Was do wspólnej podróży, która z pewnością pomoże nam zrozumieć dzisiejszy świat. A więc GELECHTER DURCH TRERN („śmiech przez łzy”).

Icyk Manger (1901–1969) to jeden z najważniejszych liryków żydowskich, zaliczany do tak zwanych „poetów Bukowiny”, obok Paula Celana, Rosy Ausländer i Alfreda Margul-Spergela. W okresie 1928–1938 mieszkał w Warszawie i tam publikował swoje kolejne książki, które przyniosły mu sławę i uznanie. Jego utwory znalazły się w Antologii poezji światowej wydanej pod patronatem UNESCO.

Szczegóły

Golem

Dramat

Legenda o Golemie, sztucznym człowieku, jest jedną najstarszych z tradycji żydowskiej. Od lat przenika różne kultury i nadaje nowe sensy.

Jak wiele figura sztucznego człowieka mówi o nas samych? Jak silnym jest elementem zbiorowej wyobraźni? Czy jest projektem marzeń o dorównaniu Bogu? Golem jest figurą, która jednocześnie zwiastuje katastrofę i nadchodzące po niej oczyszczenie. Sztuczny człowiek jest lustrem, w którym przegląda się nasze człowieczeństwo i nasza pamięć.

„Pozostali, sam na sam ze swoimi wspomnieniami, które - chodź tak trudno je dźwigać - pozostać musiały w nich na całe życie, często pod osłoną milczenia. W ich życiu nierzadko właśnie cień tych wspomnień pozostał najistotniejszy. Próbują wspierać się nawzajem, wspólnie szukać śladów, własnych korzeni...”
Jerzy Ficowski

Legenda „Golema” będzie opowiedziana głosami Dzieci Holokaustu. Ocalonymi, osmalonymi, którzy na co dzień wciąż pozostają w ukryciu. Tu każde wypowiedziane słowo, działanie, wiąże się z przeżytym doświadczeniem odciśniętym w ciele.

„Golem” staje się Przestrzenią Pamięci. Pamięci, która trwa, nie ma końca i będzie przekazywana. Klasyczny podział na widownię i scenę w „Golemie” zostaje unieważniony. Umowa na opowiedzenie tradycyjnej opowieści zostaje zawieszona. Sam widz decyduje, które fragmenty historii go interesują. Sam widz decyduje ile trwa spektakl. Widz w sposób indywidualny poddaje się wpływom nowych mediów, muzyki współczesnej, wielości bodźców płynących z fragmentarycznego odbioru świata. W „Golemie” teraźniejszość nie istnieje, tylko widz jest tu i teraz, a postaci doświadczają przeszłości i przyszłości.


„Golem” po „Dybuku” i „Malowanym Ptaku” jest trzecią częścią tryptyku realizowaną przez twórców w Teatrze Żydowskim.

W spektaklu wykorzystano fragmenty:
„Kaspar” Petera Handke, tłum. Grzegorz Sinko
„1945 Wojna i pokój” Małgorzaty Grzebałkowskiej
„Golem” Halperna Lejwika, tłum. Olek Mincer

Historie z tomów „Dzieci Holocaustu mówią” – „Turkowice” Adama Pruszkowskiego, „Mała szmuglerka” Jadwigi Kotowskiej, „Szafa świętej Moniki” Andrzeja Czajkowskiego, „Bałam się tylko mamy” Haliny Szostkiewicz i „Dziewczynka, która nie płakała” Margarity Turkow

„Golem”, po „Dybuku” i „Malowanym Ptaku”, jest ostatnią częścią tryptyku, realizowanego przez Maję Kleczewską i Łukasza Chotkowskiego w Teatrze Żydowskim. Tym razem legenda „Golema” będzie opowiedziana głosami Dzieci Holokaustu.
Do przestrzeni „Golema” można dołączyć w dowolnym momencie i w dowolnej chwili ją opuścić. Spektakl jest otwarty dla publiczności przez kilka godzin i tak jak w galerii sztuki, widzowie sami decydują, ile trwa spektakl i które fragmenty historii chcą zobaczyć. Przedstawienie nie ma wyznaczonego początku ani końca, podział na scenę i widownię nie istnieje. Każdy widz może swobodnie podążać za akcją i wybierać, które fragmenty historii obejrzy, może też wracać, aby odkryć nowe dla siebie wątki. Sam decydujesz, jaki będzie twój „Golem”.

Szczegóły

Golem

Dramat

Legenda o Golemie, sztucznym człowieku, jest jedną najstarszych z tradycji żydowskiej. Od lat przenika różne kultury i nadaje nowe sensy.

Jak wiele figura sztucznego człowieka mówi o nas samych? Jak silnym jest elementem zbiorowej wyobraźni? Czy jest projektem marzeń o dorównaniu Bogu? Golem jest figurą, która jednocześnie zwiastuje katastrofę i nadchodzące po niej oczyszczenie. Sztuczny człowiek jest lustrem, w którym przegląda się nasze człowieczeństwo i nasza pamięć.

„Pozostali, sam na sam ze swoimi wspomnieniami, które - chodź tak trudno je dźwigać - pozostać musiały w nich na całe życie, często pod osłoną milczenia. W ich życiu nierzadko właśnie cień tych wspomnień pozostał najistotniejszy. Próbują wspierać się nawzajem, wspólnie szukać śladów, własnych korzeni...” - Jerzy Ficowski

Legenda „Golema” będzie opowiedziana głosami Dzieci Holokaustu. Ocalonymi, osmalonymi, którzy na co dzień wciąż pozostają w ukryciu. Tu każde wypowiedziane słowo, działanie, wiąże się z przeżytym doświadczeniem odciśniętym w ciele.

„Golem” staje się Przestrzenią Pamięci. Pamięci, która trwa, nie ma końca i będzie przekazywana. Klasyczny podział na widownię i scenę w „Golemie” zostaje unieważniony. Umowa na opowiedzenie tradycyjnej opowieści zostaje zawieszona. Sam widz decyduje, które fragmenty historii go interesują. Sam widz decyduje ile trwa spektakl. Widz w sposób indywidualny poddaje się wpływom nowych mediów, muzyki współczesnej, wielości bodźców płynących z fragmentarycznego odbioru świata. W „Golemie” teraźniejszość nie istnieje, tylko widz jest tu i teraz, a postaci doświadczają przeszłości i przyszłości.

„Golem” po „Dybuku” i „Malowanym Ptaku” jest trzecią częścią tryptyku realizowaną przez twórców w Teatrze Żydowskim.

W spektaklu wykorzystano fragmenty:

„Kaspar” Petera Handke, tłum. Grzegorz Sinko
„1945 Wojna i pokój” Małgorzaty Grzebałkowskiej
„Golem” Halperna Lejwika, tłum. Olek Mincer
Historie z tomów „Dzieci Holocaustu mówią” – „Turkowice” Adama Pruszkowskiego, „Mała szmuglerka” Jadwigi Kotowskiej, „Szafa świętej Moniki” Andrzeja Czajkowskiego, „Bałam się tylko mamy” Haliny Szostkiewicz i „Dziewczynka, która nie płakała” Margarity Turkow

„Golem”, po „Dybuku” i „Malowanym Ptaku”, jest ostatnią częścią tryptyku, realizowanego przez Maję Kleczewską i Łukasza Chotkowskiego w Teatrze Żydowskim. Tym razem legenda „Golema” będzie opowiedziana głosami Dzieci Holokaustu.
Do przestrzeni „Golema” można dołączyć w dowolnym momencie i w dowolnej chwili ją opuścić. Spektakl jest otwarty dla publiczności przez kilka godzin i tak jak w galerii sztuki, widzowie sami decydują, ile trwa spektakl i które fragmenty historii chcą zobaczyć. Przedstawienie nie ma wyznaczonego początku ani końca, podział na scenę i widownię nie istnieje. Każdy widz może swobodnie podążać za akcją i wybierać, które fragmenty historii obejrzy, może też wracać, aby odkryć nowe dla siebie wątki. Sam decydujesz, jaki będzie twój „Golem”.

* Do przestrzeni „Golema” można dołączyć w dowolnym momencie i w dowolnej chwili ją opuścić. Spektakl jest otwarty dla publiczności przez kilka godzin i tak jak w galerii sztuki, widzowie sami decydują, ile trwa spektakl i które fragmenty historii chcą zobaczyć. Przedstawienie nie ma wyznaczonego początku ani końca, podział na scenę i widownię nie istnieje. Każdy widz może swobodnie podążać za akcją i wybierać, które fragmenty historii obejrzy, może też wracać, aby odkryć nowe dla siebie wątki. Sam decydujesz, jaki będzie twój „Golem”.

Premiera i pokazy spektaklu „Golem” są współorganizowane przez TR Warszawa.

Spektakl przeznaczony jest dla widzów od 16 roku życia.

UWAGA: Brak miejsc siedzących! Teatr zapewnia pojedyncze krzesła dla osób wymagających miejsca siedzącego. Osoby te proszone są o kontakt pod adresem mailowym ow@trwarszawa.pl.

Szczegóły

Szosza

Dramat

Aron Greidinger błąka się po ulicach Warszawy szukając literackiego natchnienia i odwiedzając swoje liczne kochanki. Jednak nie potrafi zapomnieć o Szoszy. Kim jest Szosza? Ucieleśnieniem niewinności czy gąbka, która wchłania wszelki brud i perwersję świata?

Czy istnieje niewinność w świecie, który zmierza tanecznym krokiem do katastrofy, gdy istniejący porządek chwieje się w posadach a wszyscy tylko pragną „zanurzyć się na chwilę w rozkoszy, nim nie znikną na wieki”.

Spektakl przeznaczony dla widza powyżej 16 roku życia.

Szczegóły

Marzec '68. Dobrze żyjcie - to najlepsza zemsta

Dramat

Pomysł spektaklu o wydarzeniach Marca 1968 roku chodził za nami od dłuższego czasu. Pomysły teatralne mają to do siebie, że po wyjęciu z szuflady, w której leżały są już innymi pomysłami. Kiedy Gołda Tencer zaproponowała nam zrobienie spektaklu w Teatrze Żydowskim, okazało się, że nasz stary pomysł wyblakł i należało rozpocząć myślenie od nowa.

To nie jest przedstawienie historyczne, czy dokumentalne. To jest przedstawienie o łatwości z jaką ludzie podporządkowują sobie wydarzenia, tak, żeby pasowały do ich poglądów. Trudno o wyciąganie tzw. lekcji z historii, kiedy historię traktuje się jak młotek na politycznych przeciwników.

Być może dlatego nie jest możliwe uczenie się na błędach.

W obecnej debacie politycznej strony interpretują rzeczywistość tak, żeby pasowała im do spójnej niemożliwej do dyskusji całości. To już nie ‘jeżeli fakty się nie zgadzają – to gorzej dla faktów’. Każdy fakt odpowiednio opowiedziany będzie się przecież zgadzał. A konstatacja, że mechanizmy polityczne są ciągle takie same, nie jest konstatacją w żaden sposób odkrywczą, ale zabierającą nadzieję.

Szczegóły

...Coś jeszcze musiało być

Dramat

Izabella Cywińska od dawna przymierzała się by przenieść na scenę opowiadania Hanny Krall. Raz tylko zaadaptowała jej teksty, realizując „Drugą matkę” dla Teatru TV (1999). Obok Myśliwskiego Krall należy do najwyżej cenionych przez Cywińską autorów współczesnych. O jej ascetycznych reportażach, materii najtrudniejszej do przeniesienia na scenę, w których tak mało słów nasyconych tajemnicą i metafizyką, ktoś powiedział: „aneks do Biblii”. Cywińska znalazła oryginalny sposób, napisała piękną, zawieszoną na pytaniach adaptację.

Pisząc swój scenariusz „…coś jeszcze musiało być” (teksty z książek „Hipnoza”, „Tam już nie ma żadnej rzeki” i „Dowody na istnienie”) odsłoniła maszynerię teatru, by miejscem akcji zrobić pustą scenę. Spór o prawo do sądzenia winy w czasie „próby” prowadzą tam reżyserka, aktorzy i postacie z reportaży Krall. Jest wśród nich jedna z najważniejszych jej bohaterek, Apolonia Machczyńska, którą los skazał na dokonanie dramatycznego wyboru pomiędzy własnym życiem a życiem swojego ojca i dzieci…

W połowie spektaklu pojawia się też Cadyk z Kocka. Przychodzi na „próbę” nieproszony, prosto z XIX wieku. Przychodzi, bo go przywołała „pieśń czasu”, wyśpiewana z głębi zegara. Jest także tłum gości nawiedzających mieszkanie sąsiadów z ulicy Andersa. „To nie są duchy, tylko ludzie, którzy tam kiedyś mieszkali”. Zginęli w getcie. Teraz wracają do siebie, do własnego domu. Jest czarniutka dziewczynka, znana także z wielu innych książek Krall. „W niej są wszystkie dzieci wojny”. Dzięki jej losom przywołany jest najważniejszy w tym spektaklu temat: winy niezarzucalnej - „Nie można jej zarzucić, nie można za nią ukarać, w sobie ją się nosi, czasami przez całe życie”.

Szczegóły

Dybuk

Tragedia

„I ciągle widzę ich twarze, ustawnie w oczy ich patrzę — ich nie ma, — myślę i marzę, widzę ich w duszy teatrze. […]”

S. Wyspiański, „I ciągle widzę ich twarze”



W 1939 roku Warszawa była największym skupiskiem Żydów w Europie oraz ich drugim, po Nowym Jorku, skupiskiem na świecie. Getto warszawskie, w którym w 1941 roku uwięziono 450 tysięcy Żydów, zajmowało około 307 hektarów i pomimo niemal całkowitego unicestwienia trwale i dosłownie wtopiło się w tkankę miejską Warszawy. Musimy zawsze o nim pamiętać i ciągle o nim mówić. Musimy mówić o jego codzienności, kulturze, indywidualnych osobach, które tam mieszkały i umierały. To obowiązek nas, żyjących w miejscu, w którym dokonano masowej zagłady ludzkości.

Spektakl „Dybuk” oparty jest na należącym do klasyki dramatu żydowskiego tekście Szymona An-skiego, będącym jidyszowym „Romeo i Julią”, ludową legendą opowiadającą o duszy zmarłego ucznia jesziwy, wcielającej się w ciało ukochanej. Maja Kleczewska i Łukasz Chotkowski nadają tej historii szersze znaczenie, czyniąc z niej opowieść o złamanym przymierzu pomiędzy narodami i powracającej pamięci. W tym kontekście szczególnie istotna staje się historia i przestrzeń Teatru Żydowskiego, wybudowanego w centrum przedwojennej dzielnicy żydowskiej i na terenie dawnego Getta warszawskiego. Dramat An-skiego zostaje poszerzony o historie mieszkańców getta, a także ofiar i ocalałych z Holokaustu.

Twórcy niemal dosłownie przywracają ich do życia, czynią widzialnymi, konfrontują współczesność z tymi, którzy odeszli, a trwale „przylgnęli” do nas - żyjących. Istotą spektaklu jest powołanie na scenie Życia, które z racji swojego pochodzenia zostało przerwane. W dobie wciąż powracającego zagrożenia ideologiami totalitarnymi i wojnami, musimy przypominać o zamordowanych, o ich Życiu, by historia kolejny raz nie zatoczyła koła.

Szczegóły

Kafka tańczy

Dramat

Spektakl „Kafka tańczy” został zainspirowany listami Franza Kafki do Felicji Bauer, napisanymi w trakcie ich krótkiej, lecz burzliwej znajomości.

Autor dramatu, Timothy Daly, zainteresował się tematyką zmagań sztuki z życiem i życia ze sztuką. Napisał sztukę o artyście, który uczy się żyć i staje przed wyborem pomiędzy swoją twórczością a trudami codzienności i stara się dokonać wyboru.
W przypadku Franza Kafki odpowiedź mogła być tylko jedna...

Szczegóły

Marienbad

Dramat

Utwory Szolema Alejchema uczyły, że nawet w czasach największego smutku, należy się śmiać, a humor jest najlepszym lekarstwem na problemy. Stworzył najsłynniejszą postać w kulturze żydowskiej – Tewjego Mleczarza, skrzypka na dachu, biednego Żyda czerpiącego z tradycji swą siłę do walki z trudnościami. Jest jednym z najczęściej i najchętniej tłumaczonych pisarzy jidysz. Pozostawił po sobie około 40 tomów opowiadań, humoresek, monologów, powieści i sztuk teatralnych. Okrzyknięto go orędownikiem jidysz jako języka literackiego.

A tymczasem zapraszamy na spektakl oparty na jego twórczości.

„Marienbad” to pełna wdzięku proza Szolema Alejchema zaadaptowana na przedstawienie muzyczne to wybitna pozycja i niezwykle oryginalna. Przedstawienie o miłości, tęsknocie oraz wiecznie niespełnionych pragnieniach. „Marienbad czyli qui pro quo między dwoma miastami w listach i telegramach” to śpiewane kompozycje Jerzego Derfla.

Panie wyjeżdżają do uzdrowiska, żeby się poprawić, a panowie aby ubyć. Jednocześnie religijne żony, które znalazły się w europejskim kurorcie, błyskawicznie stają się nowoczesne. Mężowie natomiast robią wszystko, by uchodzić za pozbawionych zobowiązań kawalerów. Każdy stara się wypaść jak najlepiej wśród innych uczestników uzdrowiska.

Portret świata zamożnych Żydów z warszawskich Nalewek, pokazany z dobrotliwym humorem, wielką przenikliwością i talentem w dostrzeganiu detali

Szczegóły

Oberża pod złotym rogiem

Muzyczny

Piękne suknie i toalety, cekiny, boa z piór i eleganckie lufki u kobiet oraz fraki, białe szale i cylindry u panów – z takimi atrybutami kojarzy się przedwojenny kabaret. Ale Warszawa międzywojnia to również życie toczące się wśród przeciętnych ludzi o niepewnej przeszłości, w biednych kamienicach, w podrzędnych spelunkach i na podwórkach z trzepakiem. Te dwie skontrastowane scenicznie rzeczywistości tworzą reżyserską wizję charakteru przedwojennej Warszawy.

„Oberża pod złotym rogiem” to roztańczone i pełne humoru widowisko muzyczne, w którym nie mogło zabraknąć takich przebojów jak „Czy tutaj mieszka panna Agnieszka”, „Sexapil” i „Umówiłem się z nią na dziewiątą” do tekstu Emanuela Schlechtera i muzyki Henryka Warsa, „Ta mała piła dziś” Andrzeja Własta i Artura Golda, czy „U cioci na imieninach” i innych utworów spopularyzowanych przez Stanisława Grzesiuka i Orkiestrę z Chmielnej. Znajdziemy w tym spektaklu wiele elementów pochodzących z tradycji i kultury żydowskiej, która od zawsze nierozerwalnie łączy się z kulturą polską.

„Oberża pod złotym rogiem” to roztańczona i rozśpiewana biesiada teatralna, która dla młodych widzów jest szansą na zaznajomienie się z kultowymi przebojami sprzed lat, a dla starszych będzie sentymentalną podróżą do czasów swoje młodości.

Szczegóły

Bonjour Monsieur Chagall

Musical

Czy da się pokonać odległość, dzielącą obraz od jego odbiorcy, i wskoczyć w sam środek czyjejś twórczości? Taką próbę stanowi muzyczny spektakl „Bonjour Monsieur Chagall”, zainspirowany biografią tego wielkiego artysty, jego poezją w języku jidysz oraz dwoma spotkaniami, jakie odbył z malarzem Szymon Szurmiej.

Na chwilę wszystko staje się możliwe – świat wymyka się jawie, ale nie jest też snem; pary zakochanych i zwierzęta latają nad kopułami cerkwii i ubogich domostw w Witebsku – rodzinnej miejscowości Chagalla. Przedstawienie nie jest tylko ukazaniem osobowości twórczej malarza, ale odwołuje się do źródeł żydowskiej tradycji, doli i niedoli narodu żydowskiego, humoru i nuty smutnej refleksji, która emanuje tak z jego dzieł, jak i poszczególnych sekwencji spektaklu.

Bo między tymi kontrastami rozpięte było życie Chagalla, które sam skomentował: „Kiedy Żyd siedzi zamyślony i nie chwyta, co do niego mówią, mówi się: <>. A gdy Żyd coś opowiada i macha rękami, żywo gestykulując, wniosek jest jeden” <>”.

Spektakl grany jest w języku jidysz z tłumaczeniem symultanicznym na język polski.

Szczegóły

Dla mnie bomba

Muzyczny

Przedstawienie kabaretowo-muzyczne przywołujące klimat przedwojennej Warszawy. A w nim: taniec, rewia, piosenki, skecze, żarty, anegdoty oraz hity najlepszych kabaretów.

Przewodnikiem po przedwojennej Warszawie jest stary subiekt, właściciel sklepu z płytami, gazetami i pamiątkami. Barwni goście jego antykwariatu przybliżą nam artystyczno-kawiarniany styl minionej epoki. Błyskotliwe żarty i anegdoty, piosenki wesołe oraz te, nad którymi unosi się lekka nutka nostalgii, przeniosą nas w tamten świat.

Spektakl otrzymał Honorowy Złoty Liść Retro 2014 XI edycji Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Retro.

Szczegóły

Kamienica na Nalewkach

Muzyczny

Widowisko „Kamienica na Nalewkach” będzie wspólną podróżą do miejsc, których już nie ma, a które wracają echem melodii, głosami ulicznych śpiewaków i nawoływaniem matek, przypominających pociechom, że stygnie rosół i szabasowy czulent. Spektakl przeniesie Was do jedynego w swoim rodzaju świata, ukazującego życie codzienne Żydów z warszawskich Nalewek. Tu znajdziecie wszystko: kłótnie plotkarek, spiski swatek, porady lekarskie, wieczory szabasowe, schadzki kochanków i podwórkowe kapele. Takie Nalewki były symbolem żydowskiego świata - tętniącego życiem od świtu do nocy, pełnego gwaru i humoru. Dlatego możecie być pewni, że śmiech będzie Wam towarzyszył przez cały wieczór.

Szczegóły

Skrzypek na dachu

Musical

Światowej sławy musical „Skrzypek na dachu” swoją warstwą muzyczną jak i tematem przemawia do publiczności na całym świecie. Za kanwę libretta posłużyła powieść Szolema Alejchema „Dzieje Tewjego Mleczarza”. Akcja rozgrywa się w 1905 r. w Anatewce, małym miasteczku na terenie Rosji carskiej, gdzie obok siebie żyją dwie społeczności – żydowska i rosyjska, które starają się nie wchodzić sobie w drogę. Historyczne tło akcji nawiązuje do rodzącego się komunizmu, rewolucji 1905 roku, a w finale do masowej emigracji ludności żydowskiej.

Tytułowy Tewje jest ubogim mleczarzem, ojcem pięciu córek, które chce wydać za mąż. One jednak nie zgadzają się z propozycjami swatki i szukają związków opartych na miłości. Tewje raz po raz staje przed wyborem, co jest ważniejsze: życie zgodnie z tradycją czy szczęście córek. Tymczasem do Anatewki dociera wiadomość o konieczności opuszczenia przez wszystkich Żydów miasteczka.

Szczegóły

Pół żartem, pół serio

Musical

Przedstawienie kabaretowo-muzyczne, oparte na tekstach przedwojennych autorów tej klasy, co Julian Tuwim, Marian Hemar, Jerzy Jurandot, Zdzisław Gozdawa, Wacław Stępień. Przedwojenne teksty mistrzów kabaretu zadziwiają aktualnością.

Skecze, dowcipy i anegdoty przeplatają się z muzycznymi szlagierami rewiowymi i estradowymi, skomponowanymi m.in. przez takie gwiazdy muzyki, jak Jerzy Petersburski, Henryk Wars czy Artur Gold.

Szczegóły

Ach! Odessa - Mama...

Musical

Odessa była taka jak Łódź. Ziemia obiecana dla wszystkich, którzy chcieli szybko się wzbogacić. Dla kupców eksportujących ukraińską pszenicę oraz dla handlarzy i przemytników korzystających z odeskiej strefy wolnocłowej. A także dla złodziei i bandytów okradających przedstawicieli obu tych grup społecznych.

To był właśnie świat Beni Krzyka, legendarnego bandyty. Świat małych, najwyżej trzypiętrowych domów, podwórek zabudowanych najdziwaczniejszymi krużgankami, balkonami i werandami połączonymi drewnianymi, skrzypiącymi schodami. Mieszało się tu wszystko. To tu Benia Krzyk zdobywał sławę, wykonując pierwsze zadania odeskiego bandiugi Froima Gracza, zanim został królem Mołdawanki, a potem całej Odessy…

"Ach! Odessa-Mama…” to musical oparty na błatnych (czyli wywodzących się ze światka przestępczego) pieśniach, będących prostą opowieścią o uczuciach, miłości, honorze, zdradzie, zaprawiony poczuciem humoru. Dźwięki muzyki żydowskiej, rosyjskich romansów, rumuńsko-besarabskich rytmów, turecko-kaukaskich brzmień, czy nostalgiczność kozackich pieśni ludowych tworzą oprawę dla odeskiego półświatka.

Szczegóły

Bóg zemsty

Tragedia

„Bóg zemsty” to jedno z najwybitniejszych osiągnięć dramatopisarskich Szaloma Asza. Ten wielki, żydowski pisarz urodził się w Kutnie, niecałe sto kilometrów od Warszawy, a jest dziś w Polsce prawie całkiem zapomniany.

„Bóg zemsty” to sztuka zderzająca ze sobą tradycję i współczesność, penetrująca tematy, które do dziś pozostają tabu. Asz precyzyjnie skonstruował psychologię bohaterów dramatu i właśnie tropem tej psychologii podąża reżyser przedstawienia.

Jankiel, główny bohater sztuki, jest właścicielem kamienicy, którą zamieszkuje z rodziną. Ów pozornie przyzwoity obywatel i ojciec prowadzi w suterenie dom publiczny, do którego zostaje zwabiona przez jedną z prostytutek jego córka – Ryfka. Jankiel pilnuje, aby interes dobrze prosperował, ale nie zaniedbuje również spraw związanych z życiem wiecznym. W trosce o zbawienie Ryfki postanawia zamówić specjalny zwój Tory…

Sztuka, uznana za obsceniczną i obrażającą żydowską religię, wywołała swego czasu wielki skandal obyczajowy. Mimo to, odnosiła również międzynarodowe sukcesy.

Spektakl w Teatrze Żydowskim zrealizowany został przez Andreia Munteanu, reżysera związanego z drugim w Europie repertuarowym Teatrem Żydowskim w Bukareszcie.

"Asz jest dość kontrowersyjnym autorem – mówi reżyser – ma zarówno krytyków jak i zwolenników, jego twórczość jest i kochana i nienawidzona. Ja chciałbym udowodnić, że twórczość Asza zdecydowanie zasługuje na naszą uwagę.”

Spektakl dla widzów od 16 roku życia.

Szczegóły

Dotknij wiatru, dotknij wody

Tragedia

„Dotknij wiatru, dotknij wody” – adaptacja sceniczna powieści „Touch the water, touch the wind” Amosa Oza.

„Żydowski nauczyciel nazwiskiem Pomeranz uciekł przed Niemcami do lasu…” Tak rozpoczyna się niezwykła opowieść izraelskiego pisarza Amosa Oza snuta przez grupkę aktorów na scenie. Na naszych oczach przywołują świat ogarnięty wojną, w którym uznane autorytety rzuca się na pożarcie niedźwiedziom, żydowscy uchodźcy śnią o swojej Ziemi Obiecanej, owce potrafią marzyć, a agenci obcych wywiadów prowadzą nieustanną grę.

To wielobarwna historia, czasem czuła, czasem okrutna i gorzka a także poetycka i pełna humoru. Aktorzy użyczają swoich ciał postaciom, aby powiedzieć nam, co oznacza strach, tęsknota za nieśmiertelnością, co znaczy do bólu kochać, jak boli samotność i dlaczego ziemskie zło rozsiewa smrodliwą woń słoniny. To opowieść o tym, jak głęboko w człowieku tkwi wojna i jak dotyczy go na wielu poziomach. Spektakl próbuje opowiedzieć co się dzieje, gdy upada stary porządek, wokół panuje chaos, choć człowiek od zawsze pragnie ukojenia i spokoju.

Główny bohater Elisza Pomeranz ucieka przed Niemcami aby dotrzeć do swojej Ziemi Obiecanej i podarować ludziom Formułę Nieskończoności, która przywróci światu pokój. Jednak czy świat będzie potrafił ją przyjąć?

Szczegóły

Tradycja

Musical

Wielkie widowisko muzyczne ukazujące tradycje żydowskie w kontekście kultur od lat z nią związanych: polskiej, cygańskiej i rosyjskiej.

Akcja przedstawienia dzieje się w nieokreślonym czasie i przestrzeni, w małym miasteczku ze wspomnień. Na scenie zobaczymy typowe dla kultury żydowskiej obrzędy m.in. wesele czy szabas. Usłyszymy także pieśni chasydzkie, a tancerze zaprezentują tańce charakterystyczne dla wszystkich czterech narodów.

Szczegóły