Jagoda Krzywicka - zdjęcie

Jagoda Krzywicka

Aktorka dramatu (egzamin eksternistyczny Związku Artystów Scen Polskich w Warszawie w 2000 roku). W latach 1992-1997 związana ze Stowarzyszeniem Teatralnym Centrum Sztuki KONTRAST w Bielsku-Białej. W 1997 r. dołączyła do zespołu aktorskiego Teatru Polskiego w Bielsku-Białej. W latach 2008-2010 pracowała w Studium teatralnym im. Juliusza Osterwy w Bielsku-Białej.

Ma na swoim koncie role w Teatrze Telewizji („Anhelli" w reż. Grzegorza Królikiewicza), a także w filmach Franciszka Dzidy („Strefa zmierzchu” oraz „W maju”).

Jej najważniejsze kreacje aktorskie to: Behemot („Mistrz i Małgorzata” w reż. Andrzeja Marii Marczewskiego), Mały Książę („Mały Książę” w reż. Tadeusza Kijańskiego), Masza („Trzy siostry" w reż. Tomasza Dutkiewicza), Audrey („Pół żartem, pół sercem” w reż. Marcina Sławińskiego), Luisa Baccara („Tamara" w reż. Tomasza Dutkiewicza), Prezydentowa de Tourvel („Niebezpieczne związki” w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego), Abigeil („Czarownice z Salem” w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego), Łagodna („Łagodna” w reż. Zbigniewa Stryja), Karolina („Hotel Nowy Świat" w reż. Magdaleny Piekorz) oraz Konstancja Weber („Amadeusz" w reż. Roberta Talarczyka).

W roku 2004 nominowana do nagrody Złota Maska za rolę Prezydentowej de Tourvel w „Niebezpiecznych związkach" w reż. Bartłomieja Wyszomirskiego, a w roku 2015 za rolę Barbary Niechcic w spektaklu „Nocami i dniami będę tęsknić za Tobą" w reż. Julii Mark. Laureatka Nagrody Prezydenta Miasta Bielska-Białej w dziedzinie teatru w 2017 roku.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Św. Idiota

Dramat

„Św. Idiota” to tytuł książki filozofa Cezarego Wodzińskiego, którą napisał w 2000 roku, ale także tytuł spektaklu Janusza Opryńskiego, adaptacji „Idioty” Fiodora Dostojewskiego. Cezary Wodziński napisał książkę o rosyjskich jurodiwych, obłąkanych, pomyleńcach, głupcach, którzy z rozmysłem przyjmują maskę szaleństwa, aby ukrywać pod nią mądrość. W hołdzie Cezaremu Wodzińskiemu Opryński postanowił nazwać swoją adaptację „Św. Idiota”. Dostojewski, wydaje się, lubił rosyjskich jurodiwych i w wielu postaciach odnajdujemy cechy tych świętych chuliganów.
Odczytanie „Idioty” Dostojewskiego w kontekście wiedzy o jurodiwych każe nam zastanowić się nad naszą kondycją, nad naszym porządkiem świata. W powieści wiele postaci i wiele zdarzeń ma cechy prowokacji, skandalu, który upodobali sobie jurodiwi. I tak już na początku naszej opowieści o Księciu Lwie Myszkinie, który przybywa ze Szwajcarii po leczeniu, Rogożyn (jego „mroczny brat”) rozpozna w nim jurodiwego: „Książę jest jurodiwy, a takich Pan Bóg lubi”. Od tego momentu zacznie się szalony taniec, taniec karnawałowy, który sprawia, że nie wiemy, gdzie góra, a gdzie dół. Książę zaraża świat, światu udziela się jego padaczka, jego drżenie... „Idiota wyzwala idiotę w drugim” – mówi Cezary Wodziński.
Świat rodziny Jepanczynów już nigdy nie będzie taki sam, po przybyciu Księcia wszystko się zmienia. Agłaja i Nastasja, obie piękności, obie śmiertelnie chore i śmiertelnie niebezpieczne, podążają za Księciem w ekstatycznym tańcu. Rogożyn, odchłannie zakochany w Nastasji, gotowy jest zabić Księcia – ale nie tylko jego. Kanalia Lebiediew, badacz Apokalipsy, i owładnięty żądzą pieniędzy Gania potrząsają światem, każdy na swój sposób. Młody Hipolit, żywy trup, nie wytrzymując spojrzenia juroda, chce w spektakularny sposób skończyć ze swoim życiem.

Cały świat drży. Drży, gdy patrzymy na obraz „Martwego Chrystusa” Hansa Holbeina w domu Rogożyna – ale najmocniej zadrży, gdy w tym samym domu będziemy oglądali „Martwą Nastasję”. Po tym ostatnim trzęsieniu przekrzywi się świat, oś świata przesunie się, na ukos. I nie pomoże poczciwa Lizawieta Prokofiewna Jepanczyn, próbując ratować świat, wierząc, że stary porządek jeszcze raz nas ocali.

Szczegóły