Filip Perkowski - zdjęcie

Filip Perkowski

7,4 / 10

24 oddanych głosów

Data urodzenia:
25-03-1983 (39 lat)

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie (2009).

Na scenie Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu zadebiutował w "Sorry, Winnetou" rolą Sama Hawkinsa (05.03.2011).

Występuje w zespole wałbrzyskiego teatru od 1 września 2011.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Powrót Tamary

Dramat

Cezary Tomaszewski wraca do jednego z najbardziej legendarnych przedstawień w historii Teatru Studio, wystawionej oryginalnie w 1990 roku „Tamary”. I odnajduje jej mroczną tajemnicę, ukrytą pod powierzchnią atrakcyjnej fabuły opowieść o narodzinach faszyzmu.

Rok 1919. Gabriele D’Annunzio wraz z weteranami pierwszej wojny światowej zajmuje Rijekę i na niewiele ponad rok powołuje niezależną Regencję Carnaro. Ten gest jest odpowiedzią na niezrealizowane aspiracje Włochów tego regionu, którzy wpuszczają poetę-żołnierza do miasta i nazywają go swoim Il Comendante. Wolne miasto Fiume staje się państwem, którego konstytucja zakłada organizację życia społecznego przez muzykę, dni rozpoczynają się odczytami poezji z balkonu, mieszkańcy sami siebie nazywają piratami, a co za tym idzie w modę wchodzą czarne koszule z trupimi czaszkami.

Rok 1927. Polska malarka Tamara Łempicka odwiedza D’Annunzia w jego posiadłości – Vittoriale degli Italiani – podarowanej mu przez Benito Mussoliniego. Prowadzący namiętną korespondencję z Tamarą poeta liczy na bliższe spotkanie. Jak dokumentuje jednak jedna z wielu kochanek Il Comendante – Aelis Mazoyer, Łempicka nie ulega zalotom artysty.

Rok 1990. W warszawskim teatrze Studio Waldemar Dąbrowski produkuje, a Maciej Wojtyszko reżyseruje pierwszy prawdziwie „kapitalistyczny” spektakl w Polsce. „Tamara” na podstawie dramatu Johna Krizanca staje się wydarzeniem dla aspirujących do miana elity mieszkańców Warszawy. Spektakl przyciąga swoją nieoczywistą formą – grany jest w całym teatrze, a widzowie mogą śledzić wybraną postać i jej losy. W ramach spektaklu przewidziana jest kolacja organizowana przez hotel Holiday Inn. Odbija się to na cenach biletów – gdyby spektakl odbywał się dziś, trzeba by było zapłacić za niego około 400 zł. W przedstawieniu kwestie dotyczące sentymentu, jakim bohaterowie obdarzają czasy Regencji Carnaro, a także wątki dotyczące rodzącego się faszyzmu włoskiego ustępują wątkom obyczajowym i sensacyjnym.

Rok 2020. Sto lat po zajęciu Rijeki i trzydzieści po premierze „Tamary”. W teatrze Studio powstaje spektakl w reżyserii Cezarego Tomaszewskiego opierający się na fenomenie przedstawienia z 1990 roku i wydobywający z niego zaniechane wątki. Młody faszyzm lat 20. sąsiaduje tu bezpośrednio z młodym kapitalizmem lat 90.

Szczegóły

Manat. Romans podwodny, reż. Klaudia Hartung-Wójciak

Dramat

Szanowni Państwo! W trosce o Państwa bezpieczeństwo wstęp tylko dla osób zaszczepionych lub z negatywnym testem na covid-19 wykonanym najpóźniej 48 godzin przed wydarzeniem.

***

Za spektakl ,,Manat. Romans podwodny” Klaudia Hartung-Wójciak otrzymała Grand Prix podczas 12. edycji festiwalu Koszalińskie Konfrontacje Młodych M-teatr 2021

***
Manat to reportaż sceniczny, opowieść o transformacyjnym romansie dystrybutorek, pracowników, czytelników, czytelniczek hitowej serii wydawnictwa Harlequin z lat 90. Obecnie – siedemdziesiąt lat po wydaniu w Toronto The Manatee, pierwszego tomu serii, wydawane są one w ponad trzydziestu różnych językach na sześciu kontynentach. W polskim krajobrazie transformacyjnym wydawnictwo pojawiło się w roku 1991. Uruchamiając wówczas szeroko zakrojoną akcję promocyjną wkrótce stało się fenomenem społeczno-kulturowym.

Co łączy kioskowe romanse ze zbiorami Zachęty, polskie gastarbeiterki z Pałacem Kultury i Nauki, ortalionowych przedsiębiorców z manatami, a Festiwal Piosenki w Opolu z włoską gwiazdą okładek Fabio Lanzoni? Jaki potencjał polityczny ma kartografia romansowych światów wyobrażonych?

Wychodząc od pojęcia landscape, rozumianego za hindusko-amerykańskim antropologiem Ajrunem Appaduraiem jako światy wyobrażone, zmieniające dotychczasowe mechanizmy wytwarzania wspólnoty i podmiotowości, proponujemy retrofuturystyczny krajobraz nie-miejsc. Nie – miejsc leżących w przestrzeniach pomiędzy – kartografią ciała pożądanego a kampowością afektów, ekonomią miłosnych landschaftów i ich potencjałem emancypacyjnym..

obsada: Natasza Aleksandrowitch, Małgorzata Biela, Sebastian Grygo, Weronika Łukaszewska, Filip Perkowski, Marcin Wojciechowski
muzyka: Piotr Peszat
przestrzeń, scenografia: Paula Grocholska
reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński
konsultacja wokalna: Piotr Markowski, Bartosz Lisik
konsultacja choreograficzna: Weronika Pelczyńska
lektor: Stanisław Olejniczak

Klaudia Hartung-Wójciak (ur. 1990) – dramaturżka; studentka reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie. Reżyserka spektakli: Chinka (TR Warszawa, 2018), Dziki (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2018), Szukając Romea (Teatr Bagatela, 2018, Festiwal Szekspirowski 2018), Tkacze. Historia jak z życia wzięta, a przez to bardzo smutna na podstawie Tkaczy G. Hauptmanna (PWST Kraków, 2016; Łaźnia Nowa, 2017), nagrodzonego w ramach Forum Młodej Reżyserii 2016; współautorka i reżyserka instalacji performatywnej Przedwiośnie. Ćwiczenia z wyobraźni historycznej (Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie, 2017); autorka instalacji Maszyna choreograficzna na aturii i mimozy wstydliwe (PWST Kraków); współautorka i reżyserka instalacji Kartoteka rozrzucona 2.016 (Instytut im. Jerzego Grotowskiego, 2016). Reżyserka czytań performatywnych (m.in. MALTA Festiwal, „Klasyka żywa”). Stypendystka Miasta Krakowa 2018, członkini Pracowni Dramaturgicznej AST Kraków.

Spektakl dofinansowany przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach programu Hub Kultury Komuny Warszawa

Szczegóły

Męczennicy

Dramat

Bohater sztuki Mayenburga wyreżyserowanej przez Annę Augustynowicz jest współczesnym krzyżowcem, nastoletnim chrześcijańskim talibem, który zaczyna czytać Biblię i porządkować wedle niej rzeczywistość. Ale zaczyna od szkoły. Chce segregacji płciowej na basenie, żąda skromnych i obyczajnych strojów, nie słucha nauczycielek i lekceważy kobiety, bo Pismo każe im przecież być posłuszne mężom.

Odrzuca teorię ewolucji, wierzy, że modlitwa leczy, że trzeba zachowywać wstrzemięźliwość seksualną. Nie wiadomo, czemu zwraca się ku Księdze. Może nie jest pewny swojej tożsamości seksualnej, może niepokoi go widmo nieuchronnej inicjacji, może po prostu ma dość etycznego bezhołowia, jakiemu oddają się jego rówieśnicy. Diagnoza jest słuszna, terapia przynosi straszliwe skutki. Benjamin Sudel wyciąga coraz podlejsze wnioski z lektury Biblii – odnajduje Boga karzącego i mściwego, uczy się z niej pogardy dla kobiet, nienawiści do Żydów i wszystkich ludzi innej wiary i inaczej myślących.

Mayenburg pokazuje, jak łatwo można w pismach świętych religii wszelakich znaleźć dogodny i użyteczny cytat na potwierdzenie własnych złych zamiarów. Anna Augustynowicz zdaje sobie sprawę, że niemiecki autor napisał swą sztukę przewrotną, że przydał chrześcijańskiemu konwertycie wszystkie cechy wojującego islamisty. Jej młody aktor, Benjamin Konrada Bety, rozbija w proch i pył fundamenty społeczeństwa liberalnego. Mayenburg i Augustynowicz pokazują krok po kroku jak przed radykalnym chłopakiem kapitulują kolejni nauczyciele, koledzy, matka, dyrekcja szkoły. Wiele małych ustępstw zmienia szkołę i relacje międzyludzkie nie do poznania. Konrad Beta jest blondwłosym delikatnym chłopcem.

Na jego twarzy nie ma nienawiści, jest pewność i siła. Ale Benjamin dochodząc swoich praw jednocześnie odbiera prawa innym uczniom i nauczycielom. Jak długo można się cofać? Dlaczego musimy ustępować, skoro to my mamy rację? – pyta w końcu nauczycielka biologii (Sara Cellar - Jezierska). I jej odpowiedzią na oskarżenia Benjamina o molestowanie seksualne staje się akt świeckiego, liberalnego – jakkolwiek by to komicznie nie zabrzmiało – męczeństwa. Religia to nie nauka, rozum nie przypadkiem zawsze jest przeciwko wierze, wolność światopoglądowa to fundament nowoczesności.

W finale spektaklu Augustynowicz to ona, a nie Benjamin, dokona ofiary: przybije gwoździami swoje stopy do szkolnej ławki. Nawet wyrzucona dyscyplinarnie z zawodu, nigdzie stąd nie pójdzie, miejsce nauki i wiedzy jest w szkole. Wiara nie potrzebuje murów.

Szczegóły

Good Night Cowboy

Tragedia

„Good Night Cowboy” Julii Holewińskiej i Kuby Kowalskiego to współczesna opowieść o młodym mężczyźnie, który rusza w wielki świat i w poszukiwaniu własnej tożsamości, oddaje mu swoje ciało.

Historia prostytuującego się chłopaka staje się zwierciadłem całego społeczeństwa, panoramą obyczajów, ekonomicznych zależności
i emocjonalnych lęków. Bohater, wędrując po hotelowych pokojach, mieszkaniach klientów, kowbojskich preriach i najbardziej skrywanych meandrach duszy, musi odpowiedzieć na pytania: kim jest, gdzie się znajduje i dlaczego właśnie tam. Czy świat „wyzwolony” gwarantuje wolność?
Spektakl inspirowany następującymi filmami, książkami i płytami:
Gus Van Sant „Moje własne Idaho” i „I kowbojki mogą marzyć”, John Rechy „City of Night”, John Schlesinger „Nocny kowboj”, James Leo Herlihy „Nocny kowboj”, Duncan Tucker „Transamerica”, Gregg Araki „Mysterious Skin”, John Huston „Skłóceni z życiem”, Rosa von Praunheim „Chłopcy z Dworca ZOO”, Patti Smith „Horses”, Lou Reed „Transformer”.

Szczegóły