​

Spek­takl “Grzech py­chy / Hu­bris” | Izra­el, Bel­gia

Twór­ca: Asher Lev

Re­ży­se­ria, cho­re­ogra­fia: Asher Lev

Dra­ma­tur­gia: Ro­bert Ste­ijn

Mu­zy­ka: So­na­ta C K.545, W.A. Mo­zart, wy­ko­na­nie: Mit­su­ko Uchi­da, Fan­ta­zja No. 3, D mi­nor, K. 397, W.A. Mo­zart, wy­ko­na­nie: Fa­zıl Say, Hym­ny Or­fic­kie

Świa­tło: Xa­vier Lucy

Dźwięk: Asher Lev

Ob­sa­da: Asher Lev

Po­dzię­ko­wa­nia: Ro­bert Ste­ijn, An­drèe Cha­pat­te, Na­tha­nial Mo­ore, Iri­na La­vri­no­vic, Ben­ja­min Van­de­wal­le, Orion Ma­xted, Xa­vier Lucy

Pro­duk­cja: The Dio­ny­sian POr­tal

Pre­mie­ra: 30 stycz­nia 2025

Data: 23 sierp­nia 2026 | nie­dzie­la

Go­dzi­na: 20:00

Miej­sce: Sala C_101, Fa­bry­ka Sztu­ki w Ło­dzi, ul. Ty­mie­niec­kie­go 3

Czas trwa­nia: 60 mi­nut

Wiek wi­dzów: 16+

Ję­zyk: spek­takl w ję­zy­ku an­giel­skim

Ele­men­ty wraż­li­we: te­ma­ty­ka re­li­gii i wia­ry, kon­flik­tów ro­dzin­nych, wy­klu­cze­nia spo­łecz­ne­go, cier­pie­nia psy­chicz­ne­go, ża­ło­by, woj­ny, prze­mo­cy, sym­bo­li­ka ukrzy­żo­wa­nia, kon­tro­wer­sje wo­kół sztu­ki i wol­no­ści twór­czej, gło­śna mu­zy­ka, krew, na­gość

Po spek­ta­klu, ok. go­dzi­ny 21:00, za­pra­sza­my na roz­mo­wę z twór­ca­mi.

Roz­mo­wa od­bę­dzie się w Szkla­nym Holu, w Fa­bry­ce Sztu­ki w Ło­dzi.

Roz­mo­wę po­pro­wa­dzi To­masz Do­ma­ga­ła.

Roz­mo­wa pro­wa­dzo­na bę­dzie w ję­zy­ku an­giel­skim, z tłu­ma­cze­niem na ję­zyk pol­ski.

OPIS SPEK­TA­KLU

Na­zy­wam się Asher Lev i je­stem izra­el­skim ar­ty­stą po­cho­dze­nia ży­dow­skie­go, któ­ry po­nad dzie­sięć lat temu wy­emi­gro­wał z Izra­ela do Bruk­se­li w Bel­gii. Je­stem żo­na­ty, mam dwóch sy­nów i je­stem sy­nem 90-let­nie­go oca­la­łe­go z Ho­lo­kau­stu i sy­jo­ni­sty, Gi­do­na Leva, któ­ry do dziś miesz­ka w Izra­elu.

W ob­li­czu trwa­ją­cej bru­tal­nej oku­pa­cji te­ry­to­riów pa­le­styń­skich, apar­the­idu w Izra­elu oraz woj­ny, któ­rą Izra­el od daw­na to­czy w Stre­fie Gazy, a zwłasz­cza w cią­gu ostat­nie­go roku, stwo­rzy­łem spek­takl so­lo­wy za­ty­tu­ło­wa­ny “Grzech py­chy (Hu­bris / חטא היוהרה)”. Ten spek­takl jest moim spo­so­bem na prze­pro­wa­dze­nie pew­ne­go ro­dza­ju nie­zbęd­nej “pra­cy z cie­niem kul­tu­ro­wym” nad moją izra­el­ską i ży­dow­ską toż­sa­mo­ścią. Jest to oczysz­cze­nie z sy­jo­ni­zmu i mo­dli­twa o po­kój, w tym sen­sie, że ma na celu rzu­ce­nie es­te­tycz­ne­go i du­cho­we­go świa­tła na prze­ra­ża­ją­cą rze­czy­wi­stość prze­mo­cy. 

Sku­pia się na izra­el­skiej pro­pa­gan­dzie i fa­szy­zmie, któ­re oczy­wi­ście sta­no­wią tyl­ko je­den z wie­lu przy­kła­dów ta­kich na­ro­do­wych ten­den­cji, obec­nie prze­ja­wia­ją­cych się i do­ty­ka­ją­cych nas na ca­łym świe­cie.

Moja pra­ca ar­ty­stycz­na ob­na­ża me­cha­ni­zmy prak­tyk po­li­tycz­nych, po­przez per­for­ma­tyw­ne ucie­le­śnie­nie sym­bo­li­ki na­cjo­na­li­stycz­nej. Roz­pusz­cza je po­przez trans ru­chu i gło­su, w ab­sur­dal­ną i re­zo­nu­ją­cą ma­te­rial­ność, któ­ra przy­no­si ra­dość i spra­wia, że lu­dzie pod ko­niec spek­ta­klu są szczę­śli­wi.

Moja twór­czość nie jest pro­stym, do­sad­nym od­zwier­cie­dle­niem mrocz­nej rze­czy­wi­sto­ści. Jest to spek­takl otwie­ra­ją­cy prze­strzeń od­wa­gi, dzię­ki któ­rej mo­że­my zmie­niać nar­ra­cje spra­wia­ją­ce, że dzia­ła­my pod wpły­wem stra­chu.