Reżyseria i scenariusz: Tomasz Kotaś, Krzysztof Sarapata

Rok: 2026
Gatunek: film dokumentalny, przyrodniczy
Produkcja: Polska
Obsada: Maria Kuczkowicz
Czas trwania: 84 min

„Szepty lasu” to pełnometrażowy (85min) film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem - nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień. 

Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.

Artystyczna opowieść o naturze
Choć wyrastamy z tradycji polskiego filmu przyrodniczego, w „Szeptach lasu” świadomie zbliżamy się do wrażliwości kina francuskiego — takiego, w którym natura nie jest jedynie obiektem obserwacji, lecz przestrzenią emocji i poetyckiego doświadczenia. Bliska jest nam estetyka twórców takich jak Jacques Perrin czy Jacques Cluzaud — budowanie nastroju, subtelna dramaturgia obrazu, pozwolenie widzowi, by nie tylko patrzył, ale współodczuwał. W naszym filmie nie chodzi wyłącznie o dokumentowanie zjawisk przyrodniczych. Chodzi o stworzenie emocjonalnej relacji między widzem a światem natury. O doświadczenie zachwytu, ciszy, napięcia i kruchości. To opowieść, która ma wybrzmiewać nie tylko poznawczo, ale przede wszystkim zmysłowo i artystycznie.

Dźwięk jako równorzędny bohater

„Szepty lasu” są również przełomowe pod względem warstwy dźwiękowej. To pierwsza polska produkcja przyrodnicza zrealizowana z tak rozbudowaną i precyzyjnie zaprojektowaną koncepcją udźwiękowienia. Film zostanie zaprezentowany w technologii Dolby Atmos — co oznacza przestrzenny, trójwymiarowy dźwięk otaczający widza z każdej strony. Szum wiatru, trzepot skrzydeł, krople deszczu czy odległe odgłosy zwierząt nie będą jedynie tłem. Staną się fizycznie odczuwalną częścią doświadczenia. Dźwięk nie ilustruje obrazu — on buduje przestrzeń. Pozwala widzowi znaleźć się w środku lasu, a nie przed ekranem.

Muzyka tworzona razem z obrazem

Integralnym elementem filmu jest autorska muzyka skomponowana specjalnie do „Szeptów lasu” przez Marek Kubik. To nie jest ilustracja dodana na końcu procesu produkcji. Muzyka powstawała równolegle z filmem, dialogując z obrazem, rytmem montażu i dramaturgią scen. Jej zadaniem jest subtelne prowadzenie emocji — podkreślanie napięcia, budowanie przestrzeni ciszy, wzmacnianie momentów zachwytu. Kompozycje Marka Kubika łączą organiczne brzmienia z delikatną nowoczesną strukturą, dzięki czemu muzyka staje się pomostem między światem natury a wrażliwością współczesnego widza. „Szepty lasu” nie są więc wyłącznie filmem przyrodniczym. To audiowizualne doświadczenie — spotkanie obrazu, dźwięku i muzyki w jednej, spójnej, emocjonalnej formie.

Dlaczego „Szepty lasu” warto zobaczyć w kinie?
Badania z zakresu neuropsychologii mediów (m.in. USC Media Neuroscience Lab, Journal of Media Psychology) wskazują, że film oglądany w kinie jest średnio o 30–50% silniej odbierany emocjonalnie i sensorycznie niż ten sam materiał oglądany na telefonie czy laptopie.

W kinie:
• zaangażowanie emocjonalne jest wyraźnie wyższe (30–50%),
• poczucie zanurzenia w obrazie wzrasta nawet o 40–60%,
• zapamiętywanie detali wizualnych jest lepsze o około 25–35%,
• odbiór muzyki i emocji bohaterów jest silniejszy dzięki dźwiękowi przestrzennemu (30-50%),
• wrażenie realizmu i „obecności” wzrasta dzięki dużemu ekranowi, który pobudza ośrodki
emocjonalne mózgu.

Duży obraz wypełnia pole widzenia i aktywuje obszary odpowiedzialne za emocje. Ciemność sali oraz brak rozproszeń sprawiają, że uwaga skupia się niemal w całości na filmie – w przeciwieństwie do domowego „multitaskingu”, który w rzeczywistości jest ciągłym przełączaniem uwagi i obniża jakość odbioru. Istotne jest także wspólne przeżywanie. Obecność innych widzów wzmacnia emocje poprzez tzw. rezonans społeczny – reakcje udzielają się i potęgują doświadczenie.