Trzy miniatury dramatyczne Samuela Becketta, tworzą sekwencję metafor, skłaniających do rozmyślań nad kondycją człowieka. Jak człowiek rzucony w istnienie, tak i lalka rzucona jest na deski sceny. Materia plastyczna teatru lalek i jej ujawniony animator-manipulator, tworzą w spektaklu spójną estetykę, podkreślającą charakterystyczny dla Becketta skrajny pesymizm.

Relacje, wytworzone pomiędzy człowiekiem a lalką, zawierają w sobie refleksję na temat zinstytucjonalizowanej manipulacji, której jednostka nie jest w stanie się przeciwstawić i tęsknoty za bliskością kogoś, która może uwalniać od poczucia pustki i odrzucenia.

Szkice zazwyczaj bywają wstępem do tworzenia pełnej kompozycji obrazu. Wybrane miniaturowe utwory Samuela Becketta, zestawione obok siebie w pewnym porządku dramatycznym oraz zastosowana inna niż dotychczas dla utworów Becketta estetyka teatralna, stwarza pretekst do ujęcia tytułu spektaklu w ten właśnie sposób

Motywem w spektaklu są relacje wytworzone pomiędzy człowiekiem a lalką, zawierają w sobie refleksję na temat manipulacji, której pojedynczy człowiek nie jest w stanie się przeciwstawić oraz tęsknota za bliskością kogoś, która może uwalniać od poczucia pustki i odrzucenia. Szkic został tu ujęty jako alegoria powstawania czegoś, tj. jej wstępnej formy.

– Widz dostrzega, że „lalki” są zmanipulowane. Te postaci kreowane są w taki sposób, aby oglądający mógł zobaczyć wpływ manipulacji na podejmowane decyzje w życiu – mówi Aleksander Maksymiak, reżyser sztuki teatralnej.

Reżyseria i scenografia: Aleksander Maksymiak

Muzyk: Zbigniew Karnecki

Obsada: Andrzej Mikosza, Andrzej Szymański