​

Spek­takl “Grief//bot” | Pol­ska

Twór­cy: Te­atr Kom­bi­nat

Kon­cep­cja i re­ży­se­ria: Ka­ta­rzy­na Ba­ra­niec­ka

Tekst: Agniesz­ka Wol­ny-Ham­ka­ło

Cho­re­ogra­fia: Ja­ro­sław Sta­niek

Mu­zy­ka: Ma­ciej He­nel-Ce­lis

Sce­no­gra­fia i ko­stiu­my: Anna Ada­siak

Pro­jekt i wy­ko­na­nie lal­ki: Alek­san­dra Sta­wik

Pro­jekt bota: Da­vid Syp­niew­ski

Re­ży­se­ria świa­tła: Ro­bert Ba­liń­ski

Dźwięk: Ja­ro­sław Mi­ze­ra

Pro­jek­cja vi­deo: Ad­rian Jac­kow­ski

Pla­kat: Pa­weł Sta­sie­wicz

Ob­sa­da: Pa­weł Pal­cat

Pre­mie­ra: 20 lu­te­go 2026

Data: 23 sierp­nia 2026 | nie­dzie­la

Go­dzi­na: 18:00

Miej­sce: Sala A_22, Fa­bry­ka Sztu­ki w Ło­dzi, ul. Ty­mie­niec­kie­go 3

Czas trwa­nia: 60 mi­nut

Wiek wi­dzów: 13+

Ję­zyk: spek­takl w ję­zy­ku pol­skim

Po spek­ta­klu, ok. go­dzi­ny 19:00, za­pra­sza­my na roz­mo­wę z twór­ca­mi.

Roz­mo­wa od­bę­dzie się w Szkla­nym Holu, w Fa­bry­ce Sztu­ki w Ło­dzi.

Roz­mo­wę po­pro­wa­dzi To­masz Do­ma­ga­ła.

Roz­mo­wa pro­wa­dzo­na bę­dzie w ję­zy­ku pol­skim.

OPIS SPEK­TA­KLU

“Grief//bot” - per­for­mans z udzia­łem awa­ta­ra AI

Bot ża­łob­ny na ba­zie ży­cio­ry­su i da­nych pio­sen­kar­ki Na­ta­szy Czar­miń­skiej.

Kim jest i do cze­go słu­ży “wy­bu­dzo­ny” cy­fro­wy zmar­ły? Czy po­ma­ga nam prze­żyć ża­ło­bę? Za­ła­twić spra­wy, któ­rych nie uda­ło nam się za­ła­twić ze zmar­łym - bo nie zdą­ży­li­śmy, a może ra­czej - za­bra­kło nam siły, szcze­ro­ści, od­wa­gi? Bo ba­li­śmy się, że to na za­wsze po­grze­bie na­sze re­la­cje? Czy stwo­rze­nie ava­ta­ra zmar­łej oso­by po­zwo­li nam za­dać py­ta­nia, któ­rych nig­dy nie za­da­li­śmy? Przy­nie­sie ulgę? Ukoi tę­sk­no­tę? A może to błąd? Może ilu­zja, któ­rej pra­gnie­my jak dzie­ci, a sztucz­na in­te­li­gen­cja oszu­ka nas, żeby po­tem wy­ko­rzy­sty­wać wi­ze­run­ki zmar­łych do re­ko­men­da­cji pro­duk­tów?

“Grief//bot” - spek­takl z udzia­łem awa­ta­ra AI, to bez­pre­ce­den­so­wy, no­wa­tor­ski, in­ter­dy­scy­pli­nar­ny pro­jekt ar­ty­stycz­no-ba­daw­czy, łą­czą­cy w so­bie te­atr dra­ma­tycz­ny, te­atr la­lek i tech­no­lo­gie sztucz­nej in­te­li­gen­cji (AI). Tu­taj ak­tor/czło­wiek spo­ty­ka się na sce­nie z ak­to­rem cy­fro­wym/awa­ta­rem. Pro­jekt eks­plo­ru­je nowe me­dia jako na­rzę­dzie wy­ra­zu ar­ty­stycz­ne­go oraz jako te­mat re­flek­sji kul­tu­ro­wej i eg­zy­sten­cjal­nej.

Pod­czas spek­ta­klu po­wo­łu­je­my bota, któ­ry wy­ko­rzy­stu­je dane praw­dzi­wej zmar­łej - Na­ta­szy Czar­miń­skiej, zna­nej pio­sen­kar­ki i nu­me­ro­loż­ki, pod ko­niec ży­cia zwią­za­nej z sek­tą An­tro­vis. Była mat­ką pro­jek­tan­ta AI - Da­vi­da Syp­niew­skie­go. Tekst spek­ta­klu jest in­spi­ro­wa­ny jej hi­sto­rią.

Sy­tu­acją wyj­ścio­wą jest mo­ment, w któ­rym bo­ha­ter spek­ta­klu znaj­du­je się w jed­nym po­miesz­cze­niu ze zwło­ka­mi mat­ki, z któ­rej śmier­cią nie może się po­go­dzić. W spek­ta­klu, oprócz ak­to­ra (w tej roli wspa­nia­ły Pa­weł Pal­cat) i lal­ki, bie­rze tak­że udział awa­tar, co spra­wia, że per­for­mans jest czę­ścio­wo im­pro­wi­zo­wa­ny, a tak­że in­te­rak­tyw­ny (za­kła­da moż­li­wość roz­mo­wy wi­dzów z awa­ta­rem), w związ­ku z tym ża­den spek­takl nie jest taki sam.

Głów­na te­ma­ty­ka spek­ta­klu to ra­dze­nie so­bie z ża­ło­bą po śmier­ci bli­skiej oso­by, re­la­cja mię­dzy cia­łem a du­szą, cy­fro­wa nie­śmier­tel­ność oraz gra­ni­ce i etycz­ny wy­miar uży­cia no­wych tech­no­lo­gii w pro­ce­sie ra­dze­nia so­bie z ża­ło­bą.