Nie chcę siedzieć w ostatniej ławce. Nie chcę siedzieć w żadnej ławce, w żadnej klasie, w żadnej szkole, w żadnej Pol… dziękujemy za gościnę i za pomoc i za wszystko, a najbardziej - za edukację i za ławkę. Telefon pod ławką, w telefonie Telegram, w Telegramie: czat, czat, kanał ogólny o tym i tamtym, o, przyleciało znowu. 

Єva, Ania i Wojtek nie są przyjaciółmi. Chodzą do tej samej klasy, ale prawie nic o sobie nie wiedzą. Każde z nich ma swoje powody, aby być nowym – nie mają wspólnego języka z innymi, są z boku. W przyszłości pewnie nie będą dodawać się do znajomych, sprawdzać co kto wrzuca ani wysyłać sobie życzeń urodzinowych.

Ale tak się składa, że w tej historii będą musieli dzielić chwile trudów i radości, być razem w prostych codziennych sytuacjach, żyć w tym samym mieście i kraju. To ostatnie jest najtrudniejsze, bo nie dla wszystkich starcza miejsca i dobrych ocen.

Jednak starsi opowiadają legendę o tym, jak Warszawa zaczęła stawać się kolorowa i otwarta właśnie od momentu, gdy zaczęli do niej przyjeżdżać różni ludzie, a miejscowi zaczęli dużo podróżować.

Spektakl Masz coś w zębach powstaje na podstawie rozmów z młodzieżą i dorosłymi, spotkań grupowych w Warszawskich szkołach i warsztatów z młodymi osobami; pamiętników i notatek z wywiadów zebranych w ramach Дzieci uczestniczą! – projektu badawczo-etnograficznego z dziećmi z Ukrainy i Białorusi, prowadzonego przez Warszawskie Obserwatorium Kultury; rozmów oraz improwizacji zespołu twórczego: Very Popovej, Magdaleny Duszak, Łukasza Wójcickiego, Igi Dzięgielewskiej, Sebastiana Świądra.