Tytuł oryginalny: La voce della luna
Reżyseria: Federico Fellini
Scenariusz: Federico Fellini, Tullio Pinelli, Ermanno Cavazzoni
Obsada: Roberto Benigni, Paolo Villaggio, Nadia Ottaviani, Marisa Tomasi,
Muzyka: Nicola Piovani
Produkcja: Włochy, 1990
Czas trwania: 121’

Nagrody: David di Donatello - Najlepszy aktor pierwszoplanowy Paolo Villaggio, Najlepsza
scenografia Dante Ferretti, Najlepszy montaż Nino Baragli

„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z
najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu
obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego
widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc,
tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to
ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska
oraz politycznej manipulacji. Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w
której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako
dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie
i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że
rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz
posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby
pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca”
można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego
„sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.