Cringe pojawia się wtedy, gdy performans nie działa. Ktoś wydaje nam się nieautentyczny w emocjonalnym zachowaniu lub jego emocjonalność nie pasuje do sytuacji. Jest too much, zbyt intensywny. Pojawia się gdy słyszysz hasła: “polskę trzeba zbawić!”, “potrzebujemy rewolucji społecznej!”, “budujmy wspólnoty by uratować demokrację!”. Gdy aktor myli się w ważnym monologu. Gdy zatraceni we flow tancerze i tancerki podskakują do techno. Gdy ktoś wychodzi przed szereg i myśli, że coś zmieni. Gdy padają hasła banalne, proste, oczywiste. Cringe to zły bliźniak empatii, to współodczuwanie wstydu. [fragment scenariusza]

Romantyzm wraca. Ale nie na białym koniu, tylko jako algorytm. Ale najważniejsze się zgadza, czyli potrzeba zbawienia świata przez ludzi, którzy sami ledwo się trzymają.

Między Mickiewiczem, doomscrollingiem, mistyką internetu, frustracją klasy pracującej i potrzebą duchowego przebudzenia zrodził się spektakl o świecie, który nie odróżnia proroka od influencera. W świecie CRINGE.Show każdy może zostać wieszczem. Każdy może porwać tłumy, wskazać wroga, wzniecić rewolucję i przejąć narrację. Wystarczy odpowiednio mówić, czuć, wieszczyć...

CRINGE.Show to też spektakl o poszukiwaniu teatralnego rytuału w epoce przebodźcowania. O głodzie wspólnoty. O potrzebie wiary. O romantycznym micie bohatera przepuszczonym przez social media, kapitalizm i zbiorowe zmęczenie. I o pytaniu: czy jeszcze umiemy odróżnić prawdziwe uniesienie od zbiorowej psychozy?

Spektakl współfinansowany ze środków m.st. Warszawy w ramach projektu Repertuar Sztuki Nowej 2026-2028.