Tytuł oryginalny: I Vitelloni
Reżyseria: Federico Fellini
Scenariusz: Federico Fellini, Ennio Flaiano
Obsada: Franco Interlenghi, Alberto Sordi , Franco Fabrizi, Leopoldo Trieste, Riccardo
Fellini, Eleonora Ruffo
Muzyka: Nino Rota

Produkcja: Włochy, Francja, 1953
Czas trwania: 103’
Nagrody: Srebrny Lew - Zwycięzca Federico Fellini, Oscar (nominacja) - Najlepsze
oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
„Wałkonie” Federica Felliniego to film, który zaczyna się jak lekka opowieść o paczce
próżniaków z prowincjonalnego miasteczka, a po chwili okazuje się jednym z najczulszych
portretów młodości, która nie potrafi - albo po prostu nie chce - dorosnąć. Bohaterowie
włóczą się po kawiarniach, plażach i salach balowych, uciekając przed pracą,
odpowiedzialnością i decyzjami, które mogłyby bezpowrotnie odmienić ich życie. Fellini nie
osądza ich jednak surowo. Patrzy na nich z ironią, ale też z melancholią, jakby wiedział, że
za każdą maską beztroski kryje się przede wszystkim strach.
W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy
nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez
Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może
być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i
goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie
błahym sprawom.
„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który
inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach
pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed
dorosłością.
Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w
jednego z tytułowych bohaterów.