Jon Fosse zabiera nas w przestrzeń, w której czas traci linearność – wszystko już się wydarzyło, a jednocześnie wciąż dzieje się na nowo. Bohaterowie wędrują po śladach własnego życia, patrząc na siebie z perspektywy kresu. Pytają o to, kim byli, kim są i co naprawdę znaczy miłość, odpowiedzialność czy przemijanie. Ich rozmowy – czasem zwyczajne, czasem niezręczne – odsłaniają przypuszczenie, że to, co metafizyczne, kryje się w codzienności, w prozaicznych ludzkich gestach. To właśnie tam, w kruchości i niedoskonałości, ujawnia się pełnia istnienia.
„Sen o jesieni” to spektakl o tym, jak blisko siebie możemy być, gdy zdejmiemy maski i spojrzymy na życie takim, jakie było – i jakie wciąż w nas trwa.